Vishnudharmottara Purana · Chapter 1.47

mārkaṇḍeya uvāca //
vahnijvālāgravarṇena jaṭājūṭena rājitam //
gaganārddhamivā''rūḍhaṃ nidāghe ravimaṇḍalam

ādhāraṃ sarvadevānāṃ tapasā dyotitaprabham //
sevamānamavasanaṃ pītagātramarindamam

ekamekākinaṃ vīraṃ sahasraśatamaṇḍitam //
piṇḍitaṃ sakalaṃ dhāma brahmakṣatriyatejasām

kṛṣṇājinottarāsaṅgabhrājamānaṃ baloddhatam //
snigdhayā rañjitamiva prāyeṇa pārvatīdṛśā

virājamānaṃ dordaṇḍarukmadaṇḍena bhāsvatā//
paraśvadhena tīkṣṇena vimalākāśavarcasā

tapasvinamanādṛśyaṃ yamakālāntakopamam //
kampamānaṃ padanyāsairvasudhāṃ sakalāṃ tathā

muṣṇantaṃ sarvatejāṃsi prabhāte ravimaṇḍalam//
prāṃśuṃ kanakavarṇāṅgaṃ sitayajñopavītinam

gaṅgāyāḥ pravaheṇaiva meruśṛṃgaṃ virājitam//
tejasā dahanākāraṃ prajāsaṃhārakārakam

viṣamaṃ pramatheśasya tṛtīyamiva locanam //
aprasahyamanāvāryaṃ durlaṅghyaṃ jīvitacchidam

kāleneva bhujaṃ savyaṃ daityahetoḥ prasāritam //
rāme dṛṣṭipathaṃ prāpte dānavānāṃ samantataḥ

hāhākāro mahānāsīttamekaṃ nighnatāṃ raṇe //
śastradhāraṇavibhraṣṭabrāhmaṇyaṃ svapathāccyutam

ghātayadhvaṃ durācāramenamūcuḥ parasparam //
evamādravatāṃ teṣāṃ bahūnāmātatāyinām

jagrāha vegaṃ sarveṣāṃ marutāmiva parvataḥ //
sa hanyamāno nārācaistomarairmuśalaistathā

gadābhirasibhiḥ pāśairbhuśuṇḍībhirayoguḍaiḥ //
paṭṭiśairbhindipālaiśca hutaiḥ śūlaiḥ paraśvadhaiḥ

na vivyathe hyameyātmā dharādhara ivā'nilaiḥ

saṃveṣṭitaṃ sarvata eva sainyairadṛṣṭayuddho'pi raṇe mahātmā//
daityārṇavaṃ goṣpadatulyamātramamanyatā''jau raṇacaṇḍavegaḥ

iti śrīviṣṇudharmottare prathamakhaṇḍe mārkaṇḍeyavajrasaṃvāde yuddhe bhārgavarāmadarśanaṃ nāma saptacatvāriṃśattamo'dhyāyaḥ