Mānavagṛhyasūtra · Chapter 1.11

iti daśamaḥ khaṇḍaḥ //10//
ekādaśaḥ khaṇḍaḥ
tato yathārthaṃ karmasannipāto vijñeyaḥ

aryamṇe 'gnaye pūṣṇe 'gnaye varuṇāya ca vrīhīn yavānvābhinirūpya prokṣya lājā bhṛjati

mātre prayacchati sa jātāyā avidhavāyai

athāsyai dvitīyaṃ vāsaḥ prayacchati tenaiva mantreṇa

darbharajvā indraṇyāḥ saṃnahanamityantau samāyamya pumāṃsaṃ granthiṃ bandhnāti

saṃ tvā nahyāmi payasā pṛthivyāḥ saṃtvā nahyāmyadbhiroṣadhībhiḥ /
saṃ tvā nahyāmi prajayā dhanena sā sannaddhā sunuhi bhāgadheyam /
itiyantarato vastrasya yoktreṇa kanyāṃ saṃnahyate

athainānyupakalpayate śūrpāṃ lājā iṣīkā aśmāna māñjanam

catasṛbhirdarbheṣīkābhiḥ śareṣīkābhirvā samuñajābhiḥ satūlābhirityekaikayā traikakubhasyāñjanasya saṃnikṛṣya vṛtrasyāsi kanīniketi bharturdakṣiṇamakṣi triḥ prathama māṅkte tathā paraṃ tathā patnyāḥ śeṣeṇa tūṣṇīm

diśi śalākāḥ pravidhyati yāni rakṣāṃsyabhito vrajantyasyā vadhvā agnisakāśa māgacchantyāḥ teṣāmahaṃ pratividhyāmi cakṣuḥ svasti vadhvai
bhūtapatirdadhātu //
iti

lājāḥ paścādagnerupasādya śamīparṇaiḥ saṃyujya śūrpe samaṃ caturdhā vibhajyāgreṇāgniṃ paryāhṛtya lājādhāryai prayacchati

lājā bhrātā brahmacārī vāñjalināñjalyorāvapati

upastaraṇābhidhāraṇaiḥ saṃpātaṃ tā avicchinnairjuhutaḥ /
aryamṇaṃ nu devaṃ kanyā agnimayakṣata
sosmāndevor'yamā preto muñjātu māmutaḥ svāhā //
tubhyamagne paryavahantsūryāṃvahatunā saha //
punaḥ patibhyo jāyāṃ dā agneḥ prajayā saha //
punaḥ patnī magniradādāyuṣā saha varcasā /
dīrghāyurasya yaḥ patirjīvāti śaradaḥ śatam //
iyaṃ nāryupabrūte 'gnaulājānāvapantikā /
dīrdhāyurastu me patiredhantāṃ jñātayo mameti

evaṃ pūṣaṇaṃ nu devaṃ varuṇaṃ nu devam

yena dyau rugretyādaya udvāhe homā jayābyātānāḥ saṃtatihomā rāṣṭrabhṛtaśca

ākūtāya svāheti jayāḥ prācī digvasanta ṛturityabhyātānāḥ /
prāṇādāpānaṃ saṃtanviti saṃtatihomā ṛtā ṣāḍṛtadhāmeti dvādaśarāṣṭrabhṛtaśca

trātāramindraṃ viśvādityā iti māṅgalye

lājāḥ kāme na caturthāṃsviṣṭakṛtamiti

athaināṃ prācīṃ saptapadāni prakramayatyekamiṣe dve ūrje trīṇi prajābhyaścatvāri rāyaspoṣāya pañca bhavāya ṣaḍṭatubhyaḥ--
sakhā saptadībhava sumṛḍīkā sarasvatī /
mā te vyoma saṃdṛśī //
viṣṇustvā munnayatviti sarvatrānuṣajati

paścādagre rohite carmaṇyānajuḍuhe prāggrīve lomato darbhānāstīrya teṣu vadhūmupaveśayatyapi vā darbheṣveva

imaṃviṣyāmi varuṇasya pāśaṃ yajjagrantha savitā satyadharmā /
dhātuśca yonau sukṛtasya loke riṣṭāṃ mā saha patyā dadhātu //
iti yokrapāśaṃ viṣāya vāsaso 'nte badhnāti

anumatibhyāṃ vyāhṛtibhyaśca tvanno agne , ayāścāgnesīti ca

śamīmayīstisro 'ktāḥ samidhaḥ samudrādūrbhirityetābhistisṛbhiḥ svāhākārāntābhirādadhāti

akṣata saktūnāṃ dadhnaśca samavadāyedaṃ haviḥ prajananaṃ ma iti hutyājyenābhijuhoti

kumbhādudakenāpohiṣṭhīyābhirmārjayante

varo dakṣiṇā