Brahma Purana · Chapter 17

yat tu satrājite kṛṣṇo maṇiratnaṃ syamantakam
dadāv ahārayad babhrur bhojena śatadhanvanā //

sadā hi prārthayām āsa satyabhāmām aninditām
akrūro 'ntaram anviṣyan maṇiṃ caiva syamantakam //

satrājitaṃ tato hatvā śatadhanvā mahābalaḥ
rātrau taṃ maṇim ādāya tato 'krūrāya dattavān //

akrūras tu tadā viprā ratnam ādāya cottamam
samayaṃ kārayāṃ cakre nāvedyo 'haṃ tvayety uta //

vayam abhyutprapatsyāmaḥ kṛṣṇena tvāṃ pradharṣitam
mamādya dvārakā sarvā vaśe tiṣṭhaty asaṃśayam //

hate pitari duḥkhārtā satyabhāmā manasvinī
prayayau ratham āruhya nagaraṃ vāraṇāvatam //

satyabhāmā tu tad vṛttaṃ bhojasya śatadhanvanaḥ
bhartur nivedya duḥkhārtā pārśvasthāśrūṇy avartayat //

pāṇḍavānāṃ ca dagdhānāṃ hariḥ kṛtvodakakriyām
kulyārthe cāpi pāṇḍūnāṃ nyayojayata sātyakim //

tatas tvaritam āgamya dvārakāṃ madhusūdanaḥ
pūrvajaṃ halinaṃ śrīmān idaṃ vacanam abravīt //

hataḥ prasenaḥ siṃhena satrājic chatadhanvanā
syamantakas tu madnāmī tasya prabhur ahaṃ vibho //

tad āroha rathaṃ śīghraṃ bhojaṃ hatvā mahāratham
syamantako mahābāho asmākaṃ sa bhaviṣyati //

tataḥ pravavṛte yuddhaṃ tumulaṃ bhojakṛṣṇayoḥ
śatadhanvā tato 'krūraṃ sarvatodiśam aikṣata //

saṃrabdhau tāv ubhau tatra dṛṣṭvā bhojajanārdanau
śakto 'pi śāpād dhārdikyam akrūro nānvapadyata //

apayāne tato buddhiṃ bhojaś cakre bhayārditaḥ
yojanānāṃ śataṃ sāgraṃ hṛdayā pratyapadyata //

vikhyātā hṛdayā nāma śatayojanagāminī
bhojasya vaḍavā viprā yayā kṛṣṇam ayodhayat //

kṣīṇāṃ javena hṛdayām adhvanaḥ śatayojane
dṛṣṭvā rathasya svāṃ vṛddhiṃ śatadhanvānam ardayat //

tatas tasyā hatāyās tu śramāt khedāc ca bho dvijāḥ
kham utpetur atha prāṇāḥ kṛṣṇo rāmam athābravīt //

tiṣṭheha tvaṃ mahābāho dṛṣṭadoṣā hayā mayā
padbhyāṃ gatvā hariṣyāmi maṇiratnaṃ syamantakam //

padbhyām eva tato gatvā śatadhanvānam acyutaḥ
mithilām abhito viprā jaghāna paramāstravit //

syamantakaṃ ca nāpaśyad dhatvā bhojaṃ mahābalam
nivṛttaṃ cābravīt kṛṣṇaṃ maṇiṃ dehīti lāṅgalī //

nāstīti kṛṣṇaś covāca tato rāmo ruṣānvitaḥ
dhikśabdapūrvam asakṛt pratyuvāca janārdanam //

bhrātṛtvān marṣayāmy eṣa svasti te 'stu vrajāmy aham
kṛtyaṃ na me dvārakayā na tvayā na ca vṛṣṇibhiḥ //

praviveśa tato rāmo mithilām arimardanaḥ
sarvakāmair upahṛtair mithilenābhipūjitaḥ //

etasminn eva kāle tu babhrur matimatāṃ varaḥ
nānārūpān kratūn sarvān ājahāra nirargalān //

dīkṣāmayaṃ sa kavacaṃ rakṣārthaṃ praviveśa ha
syamantakakṛte prājño gāndīputro mahāyaśāḥ //

atha ratnāni cānyāni dhanāni vividhāni ca
ṣaṣṭiṃ varṣāṇi dharmātmā yajñeṣv eva nyayojayat //

akrūrayajñā iti te khyātās tasya mahātmanaḥ
bahvannadakṣiṇāḥ sarve sarvakāmapradāyinaḥ //

atha duryodhano rājā gatvā sa mithilāṃ prabhuḥ
gadāśikṣāṃ tato divyāṃ baladevād avāptavān //

saṃprasādya tato rāmo vṛṣṇyandhakamahārathaiḥ
ānīto dvārakām eva kṛṣṇena ca mahātmanā //

akrūraś cāndhakaiḥ sārdham āyātaḥ puruṣarṣabhaḥ
hatvā satrājitaṃ suptaṃ sahabandhuṃ mahābalaḥ //

jñātibhedabhayāt kṛṣṇas tam upekṣitavāṃs tadā
apayāte tadākrūre nāvarṣat pākaśāsanaḥ //

anāvṛṣṭyā tadā rāṣṭram abhavad bahudhā kṛśam
tataḥ prasādayām āsur akrūraṃ kukurāndhakāḥ //

punar dvāravatīṃ prāpte tasmin dānapatau tataḥ
pravavarṣa sahasrākṣaḥ kakṣe jalanidhes tadā //

kanyāṃ ca vāsudevāya svasāraṃ śīlasaṃmatām
akrūraḥ pradadau dhīmān prītyarthaṃ munisattamāḥ //

atha vijñāya yogena kṛṣṇo babhrugataṃ maṇim
sabhāmadhyagataḥ prāha tam akrūraṃ janārdanaḥ //

yat tad ratnaṃ maṇivaraṃ tava hastagataṃ vibho
tat prayaccha ca mānārha mayi mānāryakaṃ kṛthāḥ //

ṣaṣṭivarṣagate kāle yo roṣo 'bhūn mamānagha
sa saṃrūḍho 'sakṛt prāptas tataḥ kālātyayo mahān //

sa tataḥ kṛṣṇavacanāt sarvasātvatasaṃsadi
pradadau taṃ maṇiṃ babhrur akleśena mahāmatiḥ //

tatas tam ārjavāt prāptaṃ babhror hastād ariṃdamaḥ
dadau hṛṣṭamanāḥ kṛṣṇas taṃ maṇiṃ babhrave punaḥ //

sa kṛṣṇahastāt saṃprāptaṃ maṇiratnaṃ syamantakam
ābadhya gāndinīputro virarājāṃśumān iva //