Mānavagṛhyasūtra · Chapter 2.11

iti dvitīye daśamaḥ khaṇḍaḥ //10//
ekādaśaḥ khaṇḍaḥ
avasānaṃ samaṃ samūlam

dakṣiṇāpravaṇamannakāmasya mārukāstatra prajā bhavanti

sarvataḥ samavasrāvam

samavasrutya vā yasmātprāgudīcīrāpo nirvaheyustadvā

gartaṃ khātvā yattaiḥ pāṃsubhiḥ pratipūryeta tadvā

yadi dhārayiṣṇūdakataraṃ syāt

idamahaṃ viśamannādyāya tejase brahmavarcasāya parigṛhṇāmīti veśma parigṛhya garte hiraṇya nidhāyācyutāya dhruvāya bhaumāya svāheti juhoti

samīcīnāmāsīti paryāyairupatiṣṭhate pratidiśaṃ dvābhyāṃ madhye

udakāṃsye 'śmānaṃ vrīhīnyavānvasya pariṣiñcati syonāpṛthivī bhaveti dvābhyāṃ
sutramāṇāmiti dvābhyām

śamīśākhayā ca palāśayodañcaṃ triḥ samunmārṣṭi syonā prathivi bhaveti dvābhyāṃ sutramāṇamiti dvābhyāṃ namo astu sarpebhya iti tisṛbhiśca

idaṃ tat sarvato bhadramayamūrjo 'yaṃ rasaḥ /
prāpyaivaṃ mānuṣānkāmānyadaśīrṣṇī tallapsyasi //
iti madhyamāṃ sthūṇāmāsicya garta āsiñcati

ihaiva tiṣṭha nitarā tilvalā sthirāvati /
madhye poṣasya puṣpatāmā tvā parisṛtaḥ kumbhaḥ /
ā vatse jagato saha ā dadhnaḥ kalaśamairayam //
iti madhyamāṃ sthūṇāmabhi mantryate

vasūnāṃ tvā vasuvīryasyāhorātrayośceti garte sthūṇāmavadadhāti

ṛte 'vasthūṇā adhiroha vaṃśo agne virājamupasedhaśakram //
iti madhyamaṃ vaṃ śamavadadāti

tūṣṇīṃ śiṣṭāḥ sthūṇā vaṃśāśca

prāgdvāraṃ dakṣiṇādvāraṃ vā māpayitvā gṛhānahaṃ sumanasaḥ prapadye vīraṃ hītyetayā prapadyate yathā purastādvyākhyātam

praiturājā varuṇo revatībhirasminsthāne tiṣṭhatu puṣyamāṇaḥ /
irāṃ vahantī ghṛtamukṣamāṇāsteṣvahaṃ sumanāḥ saṃ vasāma //
ityuttarapūrvasyāṃ diśi pratipānamudakumbhamavasthāpayati

samudraṃ vaḥ prahiṇomi svāṃyonimabhigacchata
ariṣṭā asmākaṃ vīrā mā parāseci matpayaḥ /
ityudañcanam

vāstoṣpatyaṃ payasi sthālīpākaṃ śrapayitvā tasya juhoti /
amīvahā vāstoṣpate vāstoṣpata ityetābhyām-
vāstoṣpate prataraṇo na adhi gayasphāno gobhiraśvebhirindo
ajarāsaste sakhye vyāma piteva putrānprati no juṣasva //
vāstoṣpate śagmayā saṃ sadā te sakṣīmahi raṇavayā gātumatyā pāhi kṣema uta yoge varaṃ no yūyaṃ pāta svastibhiḥ sadā naḥ //
iti

jayaprabhṛtisamānam