Mahabharata · Chapter 3.267

athābravīddraupadī rājaputrī pṛṣṭā śibīnāṃ kapravareṇa tena /
avekṣya mandaṃ pravimucya śākhāṃ sangṛhṇatī kauśikamuttarīyam //

buddhyā'bhijānāmi narenad्raputra na mādṛśī tvāmabhibhāṣṭumarhati /
na tveha vaktā'sti taveha vākya- manyo naro vā'pyathavā'pi nārī //

ekā hyahaṃ samprati tena vācaṃ dadāni vai bhadra nibodha cedam /
ahaṃ hyaraṇyekathamekamekā tvāmālapeyaṃ niratā svadharme //

jānāmi ca tvāṃ surathasya putraṃ yaṃ koṭikāśyeti vidurmanuṣyāḥ /
tasmādahaṃ śaibya tathaiva tubhya- mākhyāmi bandhūnprathitaṃ kulaṃ ca //

apatyamasmi drupadasya rājñaḥ kṛṣṇeti māṃ śaibya vidurmanuṣyāḥ /
sā'haṃ vṛṇe pañca janānpatitve ye khāṇḍavaprasthagatāḥ śrutāste //

yudhiṣṭhiro bhīmasenārjunau ca mādryāśca putrau puruṣapravīrau /
te māṃ niveśyaha diśaścatasro vibajya pārthā mṛgayāṃ prayātāḥ //

prācīṃ rājā dakṣiṇāṃ bhīmaseno jayaḥ pratīcīṃ yamajāvudīcīm /
manye tu teṣāṃ rathasattamānāṃ kālo bahuḥ prāptā ihopayātum //

sammānitā yāsyatha tairyatheṣṭaṃ vimucya vāhānavarohayadhvam /
priyātithirdharmasuto mahātmā prīto bhaviṣyatyabhivīkṣya yupmān //

etāvaduktvā drupadātmajā sā śaivyātmajaṃ candrasukhī pratītā /
viveśa tāṃ parṇaśālāṃ praśastāṃ sañcintya teṣāmatithisvadharmam //