Mahabharata · Chapter 3.251

rājannadyāvagacchāmi tavaiva laghusatvatām /
alpatvaṃ ca tathā buddheḥ kāryāṇāmavivekitām //

kimatra citraṃ dharmajña mokṣitaḥ pāṇḍavairasi /
sadyo vaśaṃ samāpannaḥ śatrūṇāṃ śatrukarśana //

senājīvaiśca kauravya tathā viṣayavāsibhiḥ /
ajñātairyadi vā jñātaiḥ kartavyaṃ nṛpateḥ priyam //

prāyaḥ pradhānāḥ puruṣāḥ kṣobhayitvā'rivāhinīm /
nigṛhyante cayuddheṣu mokṣyante ca svasainikaiḥ //

senājīvāśca ye rājñāṃ viṣaye santi mānavāḥ /
taiḥ sangamya nṛpārthāya yatitavyaṃ yathātatham //

yadyevaṃ pāṇḍavai rājanbhavadviṣayavāsibhiḥ /
yadṛcchayā mokṣito'si katatrakā paridevanā //

na caitatsādhu yadrājanpāṇḍavāstvāṃ nṛpottamam /
svasenayā samprayāntaṃ nānuyānti sma pṛṣṭhataḥ //

śūrāśca balavantaśca saṃyugeṣvapalāyinaḥ /
bhavataste sabhāyāṃ vai preṣyatāṃ pūrvamāgatāḥ //

pāṇḍaveyāni ratnāni tvamadyāpyupabhuñjase /
satvasthānpāṇḍavānpaśya na te prāyamupāviśan //

tadalaṃ te mahābāho viṣādaṃ kartumīdṛśam /
uttiṣṭha rarājanbhadraṃ te na cintāṃ kartumarhasi //

avaśyameva nṛpate rājño viṣayavāsibhiḥ /
priyāṇyācaritavyāni tatra kā paridevanā //

madvākyametadrājendra yadyevaṃ na kariṣyasi /
sthāsyāmīha bhavatpādau śuśrūṣannarimardana //

notsahe jīvitumahaṃ tvadvihīno nararṣabhaḥ /
prāyopaviṣṭastu tathā rājñāṃ hāsyo bhaviṣyasi //
vaiśambāyana uvāca /

evamuktastu karṇena rājā duryodhanastadā / naivotthātuṃ manaścakre svargāya kṛtaniścayaḥ //