Mahabharata · Chapter 2.62

evamuktvā tato bhīṣṇo virarāma mahābalaḥ /
vyājahārottaraṃ tatra sahadevo'rthavadvacaḥ //

keśavaṃ keśihantāramaprameyaparākramam /
pūjyamānaṃ mayā yo vaḥ kṛṣṇaṃ na sahate nṛpāḥ //

sarveṣāṃ balināṃ mūrdhni mayedaṃ nihitaṃ padam /
evamukte mayā samyaguttaraṃ prabravītu saḥ //

sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ /
matimantaśca ye kecidācāryaṃ pitaraṃ gurum //

arcyamarcitamarghārhamanujānantu te nṛpāḥ /
tato na vyājahāraiṣāṃ kaścidbuddhimatāṃ satām //

mānināṃ balināṃ rājñāṃ madhye vai darśite pade /
tato'patatpuṣpavṛṣṭiḥ sahadevasya mūrdhani //

adṛśyarūpā vācaścāpyabruvansādhusādhviti /
avidhyadajinaṃ kṛṣṇaṃ bhaviṣyadbhūtajalpanaḥ //

sarvasaṃśayanirmoktā nāradaḥ sarvalokavit /
uvācākhilabhūtānāṃ madhye spaṣṭataraṃ vacaḥ //

kṛṣṇaṃ kamalapatrākṣaṃ nārcayiṣyanti ye narāḥ /
jīvanmṛtāstu te jñeyā na sabhāṣyāḥ kadācanā //
vaiśampāyana uvāca /

pūjayitvā ca pūjārhānbrahmakṣatraviśeṣavit /
sahadevo nṛṇāṃ devaḥ samāpayata karma tat //

tasminnabhyarcite kṛṣṇe sunīthaḥ śatrukarṣaṇaḥ /
atitāmrekṣaṇaḥ kopāduvāca manujādhipān //

sthitaḥ senāpatiryo'haṃ manvadhvaṃ kiṃ tu sāmpratam /
yudhi tiṣṭhāma sannahya sametānvṛṣṇipāṇḍavān //

iti sarvānsamutsādya rājñastāṃśaacedipuṅgavaḥ /
yajñopaghātāya tataḥ so'mantrataya rājabhiḥ //

tatrāhūtāgatāḥ sarve sunīthapramukhā gaṇāḥ / samadṛśyanta saṅkruddhā vivarṇavadanāstathā //

yudhiṣṭhirābhiṣekaṃ ca vāsudevasya cārhaṇam /
na syādyathā tathā kāryamevaṃ sarve tadā'bruvan //

niṣkarṣānniścayātsarve rājānaḥ krodhamūrchitāḥ /
abruvaṃstatra rājāno nirvedādātmaniścayāt //

suhṛdbhirvāryamāṇānāṃ teṣāṃ hi vapurābabhau /
āmiṣādapakṛṣṭānāṃ sihānāmiva garjatām //

taṃ balaughamaparyantaṃ rājasāgāramakṣayam /
kurvāṇaṃ samayaṃ kṛṣṇo yuddhāya bubudhe tadā //