Mahabharata · Chapter 12.370

atha brāhmaṇarūpeṇa kaṃ taṃ samanupaśyasi /
mānuṣaṃ kevalaṃ vipraṃ devaṃ vā'tha śucismite //

ko hi māṃ mānuṣaḥ śakto draṣṭukāmo yaśasvini /
sandarśanarucirvākyamājñāpūrvaṃ vadiṣyati //

surāsuragaṇānāṃ ca devarṣīnāṃ ca bhāmini /
nanu nāgā mahāvīryāḥ saurabheyāstarasvinaḥ //

vandanīyāśca varadā vayamapyanuyāyinaḥ /
manuṣyāṇāṃ viśeṣeṇa nāvekṣyā iti me matiḥ //
nārabhāryovāca /

ārjavena vijānāmi nāsau devo'nilāśana /
ekaṃ tasminvijānāmi bhaktimānatiropaṇa //

sa hi kāryāntarākāṅkṣī jalepsuḥ stokako yathā /
varṣaṃ varṣapriyaḥ pakṣī darśanaṃ tava kāṅkṣate //

hitvā tvaddarśanaṃ kiñcidvighnaṃ na pratipālayet /
tulyopyabhijane jāto na kaścitparyupāsate //

tadroṣaṃ sahajaṃ tyaktvā tvamenaṃ draṣṭumarhasi /
āśācchedena tasyādya nātmānaṃ daradhumarhasi //

āśayā hyabhipannānāmakṛtvā'śrupramārjanam /
rājā vā rājaputro vā bhrūṇahatyaiva yujyate //

maune jñānaphalāvāptirdānena ca yaśo mahat /
vāgmitvaṃ satyavākyena paratra ca mahīyate //

bhūpradānena ca gatiṃ labhatyāśramasammitām /
nyāyyasyārdhasya samprāptiṃ kṛtvā phalamupāśrute //

abhipretāmasaṃśliṣṭāṃ kṛtvā cātmahitāṃ kriyām /
na yāti nirayaṃ kaściditi dharmavido viduḥ //
nāma uvāca /

abhimānairna māno me jātidoṣeṇa vai mahān /
roṣaḥ sankalpajaḥ sādhvi dagdho vāgagninā tvayā //

na ca roṣādahaṃ sādhvi paśyeyamadhikaṃ tamaḥ /
tasya vaktavyatāṃ yāti viśeṣeṇa bhujaṅgamāḥ //

roṣasya hi vaśaṃ gatvā daśagnīvaḥ pratāpavān /
tathā śakrapratispardhī hato rāmeṇa saṃyuge //

antaḥpuragataṃ vatsaṃ śrutvā rāmeṇa nirhṛtam /
dharmaṇāroṣasaṃvignāḥ kārtavīryasutā hatāḥ //

jāmadagnyena rāmeṇa sahasranayanopamaḥ /
saṃyuge nihato roṣātkārtavīryo mahābalaḥ //

tadeṣa tapasāṃ śatruḥ śreyasāṃ vinipātakaḥ /
nigṛhīto mayā roṣaḥ śrutvaivaṃ vacanaṃ tava //

ātmānaṃ ca viśeṣeṇa praśaṃsāmyanapāyini /
yasya me tvaṃ viśālākṣi bhāryā guṇasamanvitā //

eṣa tatraiva gacchāmi yatra tiṣṭhatyasau dvijaḥ /
sarvathā coktavānvākyaṃ sa kṛtārthaḥ prayāsyati //