श्रीघनाचारसंग्रह · अध्याय 3.4

4 मृषावादविरतिशिक्षापदं
प्रत्येकबुद्धसंबुद्धतच्छिष्यज्ञानदर्शनं ।
ममास्तीति ब्रुवन् मिथ्या नाश्यो ऽन्यत्राभिमानतः

ज्ञानं सत्याभिसंबोधिरभिज्ञाः पंच दर्शनं ।
धर्मान्वयादिकज्ञानांगीकरणे क्षमो न सः

आर्यम्लेच्छवचोलेखलिप्या [च] हस्तमुद्रया ।
ज्ञानादि प्रतिजानीते बोद्धव्यमपि तन्मृषा

वृक्षमूले ऽहमेकाकी विहरामि रमे [गृहे] ।
समाहितं च मे चित्तं न च वाच्यमतीन्द्रियं

बुद्धादीनां वदेद् वर्णमात्मनो न कथंचन ।
परकीयं गुणं पृष्टो ब्रूयात्तत्संमुखं न तु

दृष्टं श्रुतं मतं यद्यद् विज्ञातं चैव तद् वदेत् ।
[श्रीघनो] वैपरीत्येन गदन्मिथ्याभिधायकः

वस्तु चालीकसंज्ञी च चित्तं विनिहितं [तथा] ।
मृषासंज्ञी वदेद्वाचं पंचांगो ऽनृतवादिकः

चतुस्त्रिद्वयेक[कै] रंगैर्युक्तो यो ऽत्र मृषां वदेत ।
अन्यैः स यतिभिर्ज्ञेयो मृषावादीति [श्रीघनः]

अभूतेनानिदानेन यतिः [प्राणिवधादिना] ।
ध्वंसनच्यावनाकूतः संमुखं न च चोदयेत्

क्षुद्रापत्तिनिमित्तेन लेशमात्रेण तेन वा ।
श्रामणेरो[हि] प्रत्यक्षं [श्रीघनान्] न क्षिपेत् परान्

जातिलिंगक्रियावादैर् हीनमध्योत्तमैर्व्रती ।
जिह्मनिष्प्रतिभानार्थं न प्राणान् जातु चोदयेत्

उपक्लेशगदाक्रोशापत्त्याद्यैर्हि यतिं व्रती ।
आशयेन पुरोक्तेन ब्रूयान्नैव कदाचन

भेदं यास्यति सो ऽन्येन संधास्यति मया सह ।
यतिर जात्यादिवादेन पैशुन्यं न समाचरेत्