सार्धत्रिशतिकालोत्तरागम · अध्याय 2

अन्तःकरणविन्यासो भूतशुद्धिस्तथैव च
भूतशुद्धिं पुरा कृत्वा ततो ऽन्तःकरणं कुरु ॥

हृद्बीजं पार्थिवे युक्तं पार्थिवीं धारयेत्क्रमात्
शिरो ऽप्सु तेजसि शिखां कवचं वायुना सह ॥

अस्त्रं च शिवसंयुक्तम् आकाशं धारयेत्सदा
हुंफडन्तेन पटलं भित्त्वा चोर्ध्वं विशेषतः ॥

पञ्चोद्घाताश्च चत्वारस् त्रयो द्वावेक एव च
द्वादशान्ते निरालम्बं विज्ञानं केवलं स्थितम् ॥

दीक्षायां तु यथा वत्स तत्प्रयोगं समाचरेत्
प्रक्रियान्तस्थममृतं स्रवन्तं चिन्तयेत्ततः ॥

ओमित्यनेन कमलं योगपीठं तदा भवेत्
सूर्यमण्डलसंकाशम् अकारं ह्यात्मसम्भवम् ॥

विद्यातत्त्वमुकारं तु शिवतत्त्वं मकारजम्
पुर्यष्टकं च तन्मात्रं तुर्यातीतं सदाशिवम् ॥

चिन्तयेत्परमं धाम सुषुम्नाभिन्नमस्तकम्
तेनाप्लावितमात्मानं परिपूर्णं विचिन्तयेत् ॥

यो ऽभसेदीदृशं मर्त्यः समाधिं मृत्युनाशनम्
न तस्य जायते मृत्युर् इति शास्त्रस्य निश्चयः ॥

पश्चाद्गुरोः साधकानां मूर्तेस्तु ग्रहणं भवेत्
ईशानाद्यास्तु सद्यान्तं मूर्ध्न आरभ्य विन्यसेत् ॥

नेत्रं दत्त्वा तदावाह्यो देवदेवः सदाशिवः
सर्वज्ञं च तदात्मानं चिन्तयेत्तु विचक्षणः ॥

हृदयं च शिरश्चैव शिखां कवचमेव च
न्यसेदस्त्रं च मन्त्रज्ञो यथास्थानेष्वनुक्रमात् ॥

हृदये ऽर्चाविधानं तु नाभौ होमं प्रकल्पयेत्
ललाटे त्वीश्वरं ध्यायेद् वरदं सर्वतोमुखम् ॥

यथार्चने तथाग्नौ च ध्याने स्नाने तथैव च
यथा देवे तथा देहे चिन्तयेत्तु विचक्षणः ॥

कृत्वान्तःकरणं ह्येवं पश्चाद्बाह्यं तु षण्मुख
सबाह्यन्तरं कृत्वा पश्चाद्यजनमारभेत् ॥