ऋग्वेद · अध्याय 8.102

त्वम् अग्ने बृहद् वयो दधासि देव दाशुषे ।
कविर् गृहपतिर् युवा ॥

स न ईळानया सह देवाँ अग्ने दुवस्युवा ।
चिकिद् विभानव् आ वह ॥

त्वया ह स्विद् युजा वयं चोदिष्ठेन यविष्ठ्य ।
अभि ष्मो वाजसातये ॥

और्वभृगुवच् छुचिम् अप्नवानवद् आ हुवे ।
अग्निं समुद्रवाससम् ॥

हुवे वातस्वनं कविम् पर्जन्यक्रन्द्यं सहः ।
अग्निं समुद्रवाससम् ॥

आ सवं सवितुर् यथा भगस्येव भुजिं हुवे ।
अग्निं समुद्रवाससम् ॥

अग्निं वो वृधन्तम् अध्वराणाम् पुरूतमम् ।
अच्छा नप्त्रे सहस्वते ॥

अयं यथा न आभुवत् त्वष्टा रूपेव तक्ष्या ।
अस्य क्रत्वा यशस्वतः ॥

अयं विश्वा अभि श्रियो ऽग्निर् देवेषु पत्यते ।
आ वाजैर् उप नो गमत् ॥

विश्वेषाम् इह स्तुहि होतॄणां यशस्तमम् ।
अग्निं यज्ञेषु पूर्व्यम् ॥

शीरम् पावकशोचिषं ज्येष्ठो यो दमेष्व् आ ।
दीदाय दीर्घश्रुत्तमः ॥

तम् अर्वन्तं न सानसिं गृणीहि विप्र शुष्मिणम् ।
मित्रं न यातयज्जनम् ॥

उप त्वा जामयो गिरो देदिशतीर् हविष्कृतः ।
वायोर् अनीके अस्थिरन् ॥

यस्य त्रिधात्व् अवृतम् बर्हिस् तस्थाव् असंदिनम् ।
आपश् चिन् नि दधा पदम् ॥

पदं देवस्य मीळ्हुषो ऽनाधृष्टाभिर् ऊतिभिः ।
भद्रा सूर्य इवोपदृक् ॥

अग्ने घृतस्य धीतिभिस् तेपानो देव शोचिषा ।
आ देवान् वक्षि यक्षि च ॥

तं त्वाजनन्त मातरः कविं देवासो अङ्गिरः ।
हव्यवाहम् अमर्त्यम् ॥

प्रचेतसं त्वा कवे ऽग्ने दूतं वरेण्यम् ।
हव्यवाहं नि षेदिरे ॥

नहि मे अस्त्य् अघ्न्या न स्वधितिर् वनन्वति ।
अथैतादृग् भरामि ते ॥

यद् अग्ने कानि कानि चिद् आ ते दारूणि दध्मसि ।
ता जुषस्व यविष्ठ्य ॥

यद् अत्त्य् उपजिह्विका यद् वम्रो अतिसर्पति ।
सर्वं तद् अस्तु ते घृतम् ॥

अग्निम् इन्धानो मनसा धियं सचेत मर्त्यः ।
अग्निम् ईधे विवस्वभिः ॥