ઋગ્વેદ · અધ્યાય 8.102

ત્વમ્ અગ્ને બૃહદ્ વયો દધાસિ દેવ દાશુષે ।
કવિર્ ગૃહપતિર્ યુવા ॥

સ ન ઈળાનયા સહ દેવાઁ અગ્ને દુવસ્યુવા ।
ચિકિદ્ વિભાનવ્ આ વહ ॥

ત્વયા હ સ્વિદ્ યુજા વયં ચોદિષ્ઠેન યવિષ્ઠ્ય ।
અભિ ષ્મો વાજસાતયે ॥

ઔર્વભૃગુવચ્ છુચિમ્ અપ્નવાનવદ્ આ હુવે ।
અગ્નિં સમુદ્રવાસસમ્ ॥

હુવે વાતસ્વનં કવિમ્ પર્જન્યક્રન્દ્યં સહઃ ।
અગ્નિં સમુદ્રવાસસમ્ ॥

આ સવં સવિતુર્ યથા ભગસ્યેવ ભુજિં હુવે ।
અગ્નિં સમુદ્રવાસસમ્ ॥

અગ્નિં વો વૃધન્તમ્ અધ્વરાણામ્ પુરૂતમમ્ ।
અચ્છા નપ્ત્રે સહસ્વતે ॥

અયં યથા ન આભુવત્ ત્વષ્ટા રૂપેવ તક્ષ્યા ।
અસ્ય ક્રત્વા યશસ્વતઃ ॥

અયં વિશ્વા અભિ શ્રિયો ઽગ્નિર્ દેવેષુ પત્યતે ।
આ વાજૈર્ ઉપ નો ગમત્ ॥

વિશ્વેષામ્ ઇહ સ્તુહિ હોતૄણાં યશસ્તમમ્ ।
અગ્નિં યજ્ઞેષુ પૂર્વ્યમ્ ॥

શીરમ્ પાવકશોચિષં જ્યેષ્ઠો યો દમેષ્વ્ આ ।
દીદાય દીર્ઘશ્રુત્તમઃ ॥

તમ્ અર્વન્તં ન સાનસિં ગૃણીહિ વિપ્ર શુષ્મિણમ્ ।
મિત્રં ન યાતયજ્જનમ્ ॥

ઉપ ત્વા જામયો ગિરો દેદિશતીર્ હવિષ્કૃતઃ ।
વાયોર્ અનીકે અસ્થિરન્ ॥

યસ્ય ત્રિધાત્વ્ અવૃતમ્ બર્હિસ્ તસ્થાવ્ અસંદિનમ્ ।
આપશ્ ચિન્ નિ દધા પદમ્ ॥

પદં દેવસ્ય મીળ્હુષો ઽનાધૃષ્ટાભિર્ ઊતિભિઃ ।
ભદ્રા સૂર્ય ઇવોપદૃક્ ॥

અગ્ને ઘૃતસ્ય ધીતિભિસ્ તેપાનો દેવ શોચિષા ।
આ દેવાન્ વક્ષિ યક્ષિ ચ ॥

તં ત્વાજનન્ત માતરઃ કવિં દેવાસો અઙ્ગિરઃ ।
હવ્યવાહમ્ અમર્ત્યમ્ ॥

પ્રચેતસં ત્વા કવે ઽગ્ને દૂતં વરેણ્યમ્ ।
હવ્યવાહં નિ ષેદિરે ॥

નહિ મે અસ્ત્ય્ અઘ્ન્યા ન સ્વધિતિર્ વનન્વતિ ।
અથૈતાદૃગ્ ભરામિ તે ॥

યદ્ અગ્ને કાનિ કાનિ ચિદ્ આ તે દારૂણિ દધ્મસિ ।
તા જુષસ્વ યવિષ્ઠ્ય ॥

યદ્ અત્ત્ય્ ઉપજિહ્વિકા યદ્ વમ્રો અતિસર્પતિ ।
સર્વં તદ્ અસ્તુ તે ઘૃતમ્ ॥

અગ્નિમ્ ઇન્ધાનો મનસા ધિયં સચેત મર્ત્યઃ ।
અગ્નિમ્ ઈધે વિવસ્વભિઃ ॥