ऋग्वेद · अध्याय 8.077

जज्ञानो नु शतक्रतुर् वि पृच्छद् इति मातरम् ।
क उग्राः के ह शृण्विरे ॥

आद् ईं शवस्य् अब्रवीद् और्णवाभम् अहीशुवम् ।
ते पुत्र सन्तु निष्टुरः ॥

सम् इत् तान् वृत्रहाखिदत् खे अराँ इव खेदया ।
प्रवृद्धो दस्युहाभवत् ॥

एकया प्रतिधापिबत् साकं सरांसि त्रिंशतम् ।
इन्द्रः सोमस्य काणुका ॥

अभि गन्धर्वम् अतृणद् अबुध्नेषु रजःस्व् आ ।
इन्द्रो ब्रह्मभ्य इद् वृधे ॥

निर् आविध्यद् गिरिभ्य आ धारयत् पक्वम् ओदनम् ।
इन्द्रो बुन्दं स्वाततम् ॥

शतब्रध्न इषुस् तव सहस्रपर्ण एक इत् ।
यम् इन्द्र चकृषे युजम् ॥

तेन स्तोतृभ्य आ भर नृभ्यो नारिभ्यो अत्तवे ।
सद्यो जात ऋभुष्ठिर ॥

एता च्यौत्नानि ते कृता वर्षिष्ठानि परीणसा ।
हृदा वीड्व् अधारयः ॥

विश्वेत् ता विष्णुर् आभरद् उरुक्रमस् त्वेषितः ।
शतम् महिषान् क्षीरपाकम् ओदनं वराहम् इन्द्र एमुषम् ॥

तुविक्षं ते सुकृतं सूमयं धनुः साधुर् बुन्दो हिरण्ययः ।
उभा ते बाहू रण्या सुसंस्कृत ऋदूपे चिद् ऋदूवृधा ॥