ऋग्वेद · अध्याय 8.064

उत् त्वा मन्दन्तु स्तोमाः कृणुष्व राधो अद्रिवः ।
अव ब्रह्मद्विषो जहि ॥

पदा पणीँर् अराधसो नि बाधस्व महाँ असि ।
नहि त्वा कश् चन प्रति ॥

त्वम् ईशिषे सुतानाम् इन्द्र त्वम् असुतानाम् ।
त्वं राजा जनानाम् ॥

एहि प्रेहि क्षयो दिव्य् आ3घोषञ् चर्षणीनाम् ।
ओभे पृणासि रोदसी ॥

त्यं चित् पर्वतं गिरिं शतवन्तं सहस्रिणम् ।
वि स्तोतृभ्यो रुरोजिथ ॥

वयम् उ त्वा दिवा सुते वयं नक्तं हवामहे ।
अस्माकं कामम् आ पृण ॥

क्व1 स्य वृषभो युवा तुविग्रीवो अनानतः ।
ब्रह्मा कस् तं सपर्यति ॥

कस्य स्वित् सवनं वृषा जुजुष्वाँ अव गच्छति ।
इन्द्रं क उ स्विद् आ चके ॥

कं ते दाना असक्षत वृत्रहन् कं सुवीर्या ।
उक्थे क उ स्विद् अन्तमः ॥

अयं ते मानुषे जने सोमः पूरुषु सूयते ।
तस्येहि प्र द्रवा पिब ॥

अयं ते शर्यणावति सुषोमायाम् अधि प्रियः ।
आर्जीकीये मदिन्तमः ॥

तम् अद्य राधसे महे चारुम् मदाय घृष्वये ।
एहीम् इन्द्र द्रवा पिब ॥