ऋग्वेद · अध्याय 7.032

मो षु त्वा वाघतश् चनारे अस्मन् नि रीरमन् ।
आरात्ताच् चित् सधमादं न आ गहीह वा सन्न् उप श्रुधि ॥

इमे हि ते ब्रह्मकृतः सुते सचा मधौ न मक्ष आसते ।
इन्द्रे कामं जरितारो वसूयवो रथे न पादम् आ दधुः ॥

रायस्कामो वज्रहस्तं सुदक्षिणम् पुत्रो न पितरं हुवे ॥

इम इन्द्राय सुन्विरे सोमासो दध्याशिरः ।
ताँ आ मदाय वज्रहस्त पीतये हरिभ्यां याह्य् ओक आ ॥

श्रवच् छ्रुत्कर्ण ईयते वसूनां नू चिन् नो मर्धिषद् गिरः ।
सद्यश् चिद् यः सहस्राणि शता ददन् नकिर् दित्सन्तम् आ मिनत् ॥

स वीरो अप्रतिष्कुत इन्द्रेण शूशुवे नृभिः ।
यस् ते गभीरा सवनानि वृत्रहन् सुनोत्य् आ च धावति ॥

भवा वरूथम् मघवन् मघोनां यत् समजासि शर्धतः ।
वि त्वाहतस्य वेदनम् भजेमह्य् आ दूणाशो भरा गयम् ॥

सुनोता सोमपाव्ने सोमम् इन्द्राय वज्रिणे ।
पचता पक्तीर् अवसे कृणुध्वम् इत् पृणन्न् इत् पृणते मयः ॥

मा स्रेधत सोमिनो दक्षता महे कृणुध्वं राय आतुजे ।
तरणिर् इज् जयति क्षेति पुष्यति न देवासः कवत्नवे ॥

नकिः सुदासो रथम् पर्य् आस न रीरमत् ।
इन्द्रो यस्याविता यस्य मरुतो गमत् स गोमति व्रजे ॥

गमद् वाजं वाजयन्न् इन्द्र मर्त्यो यस्य त्वम् अविता भुवः ।
अस्माकम् बोध्य् अविता रथानाम् अस्माकं शूर नृणाम् ॥

उद् इन् न्व् अस्य रिच्यते ऽंशो धनं न जिग्युषः ।
य इन्द्रो हरिवान् न दभन्ति तं रिपो दक्षं दधाति सोमिनि ॥

मन्त्रम् अखर्वं सुधितं सुपेशसं दधात यज्ञियेष्व् आ ।
पूर्वीश् चन प्रसितयस् तरन्ति तं य इन्द्रे कर्मणा भुवत् ॥

कस् तम् इन्द्र त्वावसुम् आ मर्त्यो दधर्षति ।
श्रद्धा इत् ते मघवन् पार्ये दिवि वाजी वाजं सिषासति ॥

मघोनः स्म वृत्रहत्येषु चोदय ये ददति प्रिया वसु ।
तव प्रणीती हर्यश्व सूरिभिर् विश्वा तरेम दुरिता ॥

तवेद् इन्द्रावमं वसु त्वम् पुष्यसि मध्यमम् ।
सत्रा विश्वस्य परमस्य राजसि नकिष् ट्वा गोषु वृण्वते ॥

त्वं विश्वस्य धनदा असि श्रुतो य ईम् भवन्त्य् आजयः ।
तवायं विश्वः पुरुहूत पार्थिवो ऽवस्युर् नाम भिक्षते ॥

यद् इन्द्र यावतस् त्वम् एतावद् अहम् ईशीय ।
स्तोतारम् इद् दिधिषेय रदावसो न पापत्वाय रासीय ॥

शिक्षेयम् इन् महयते दिवे-दिवे राय आ कुहचिद्विदे ।
नहि त्वद् अन्यन् मघवन् न आप्यं वस्यो अस्ति पिता चन ॥

तरणिर् इत् सिषासति वाजम् पुरंध्या युजा ।
आ व इन्द्रम् पुरुहूतं नमे गिरा नेमिं तष्टेव सुद्र्वम् ॥

न दुष्टुती मर्त्यो विन्दते वसु न स्रेधन्तं रयिर् नशत् ।
सुशक्तिर् इन् मघवन् तुभ्यम् मावते देष्णं यत् पार्ये दिवि ॥

अभि त्वा शूर नोनुमो ऽदुग्धा इव धेनवः ।
ईशानम् अस्य जगतः स्वर्दृशम् ईशानम् इन्द्र तस्थुषः ॥

न त्वावाँ अन्यो दिव्यो न पार्थिवो न जातो न जनिष्यते ।
अश्वायन्तो मघवन्न् इन्द्र वाजिनो गव्यन्तस् त्वा हवामहे ॥

अभी षतस् तद् आ भरेन्द्र ज्यायः कनीयसः ।
पुरूवसुर् हि मघवन् सनाद् असि भरे-भरे च हव्यः ॥

परा णुदस्व मघवन्न् अमित्रान् सुवेदा नो वसू कृधि ।
अस्माकम् बोध्य् अविता महाधने भवा वृधः सखीनाम् ॥

इन्द्र क्रतुं न आ भर पिता पुत्रेभ्यो यथा ।
शिक्षा णो अस्मिन् पुरुहूत यामनि जीवा ज्योतिर् अशीमहि ॥

मा नो अज्ञाता वृजना दुराध्यो3 माशिवासो अव क्रमुः ।
त्वया वयम् प्रवतः शश्वतीर् अपो ऽति शूर तरामसि ॥