ऋग्वेद · अध्याय 4.056

मही द्यावापृथिवी इह ज्येष्ठे रुचा भवतां शुचयद्भिर् अर्कैः ।
यत् सीं वरिष्ठे बृहती विमिन्वन् रुवद् धोक्षा पप्रथानेभिर् एवैः ॥

देवी देवेभिर् यजते यजत्रैर् अमिनती तस्थतुर् उक्षमाणे ।
ऋतावरी अद्रुहा देवपुत्रे यज्ञस्य नेत्री शुचयद्भिर् अर्कैः ॥

स इत् स्वपा भुवनेष्व् आस य इमे द्यावापृथिवी जजान ।
उर्वी गभीरे रजसी सुमेके अवंशे धीरः शच्या सम् ऐरत् ॥

नू रोदसी बृहद्भिर् नो वरूथैः पत्नीवद्भिर् इषयन्ती सजोषाः ।
उरूची विश्वे यजते नि पातं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

प्र वाम् महि द्यवी अभ्य् उपस्तुतिम् भरामहे ।
शुची उप प्रशस्तये ॥

पुनाने तन्वा मिथः स्वेन दक्षेण राजथः ।
ऊह्याथे सनाद् ऋतम् ॥

मही मित्रस्य साधथस् तरन्ती पिप्रती ऋतम् ।
परि यज्ञं नि षेदथुः ॥