ऋग्वेद · अध्याय 10.146

अरण्यान्य् अरण्यान्य् असौ या प्रेव नश्यसि ।
कथा ग्रामं न पृच्छसि न त्वा भीर् इव विन्दती3ँ ॥

वृषारवाय वदते यद् उपावति चिच्चिकः ।
आघाटिभिर् इव धावयन्न् अरण्यानिर् महीयते ॥

उत गाव इवादन्त्य् उत वेश्मेव दृश्यते ।
उतो अरण्यानिः सायं शकटीर् इव सर्जति ॥

गाम् अङ्गैष आ ह्वयति दार्व् अङ्गैषो अपावधीत् ।
वसन्न् अरण्यान्यां सायम् अक्रुक्षद् इति मन्यते ॥

न वा अरण्यानिर् हन्त्य् अन्यश् चेन् नाभिगच्छति ।
स्वादोः फलस्य जग्ध्वाय यथाकामं नि पद्यते ॥

आञ्जनगन्धिं सुरभिम् बह्वन्नाम् अकृषीवलाम् ।
प्राहम् मृगाणाम् मातरम् अरण्यानिम् अशंसिषम् ॥