ऋग्वेद · अध्याय 10.136

केश्य् अ1ग्निं केशी विषं केशी बिभर्ति रोदसी ।
केशी विश्वं स्वर् दृशे केशीदं ज्योतिर् उच्यते ॥

मुनयो वातरशनाः पिशङ्गा वसते मला ।
वातस्यानु ध्राजिं यन्ति यद् देवासो अविक्षत ॥

उन्मदिता मौनेयेन वाताँ आ तस्थिमा वयम् ।
शरीरेद् अस्माकं यूयम् मर्तासो अभि पश्यथ ॥

अन्तरिक्षेण पतति विश्वा रूपावचाकशत् ।
मुनिर् देवस्य-देवस्य सौकृत्याय सखा हितः ॥

वातस्याश्वो वायोः सखाथो देवेषितो मुनिः ।
उभौ समुद्राव् आ क्षेति यश् च पूर्व उतापरः ॥

अप्सरसां गन्धर्वाणाम् मृगाणां चरणे चरन् ।
केशी केतस्य विद्वान् सखा स्वादुर् मदिन्तमः ॥

वायुर् अस्मा उपामन्थत् पिनष्टि स्मा कुनन्नमा ।
केशी विषस्य पात्रेण यद् रुद्रेणापिबत् सह ॥