ऋग्वेद · अध्याय 10.060

आ जनं त्वेषसंदृशम् माहीनानाम् उपस्तुतम् ।
अगन्म बिभ्रतो नमः ॥

असमातिं नितोशनं त्वेषं निययिनं रथम् ।
भजेरथस्य सत्पतिम् ॥

यो जनान् महिषाँ इवातितस्थौ पवीरवान् ।
उतापवीरवान् युधा ॥

यस्येक्ष्वाकुर् उप व्रते रेवान् मराय्य् एधते ।
दिवीव पञ्च कृष्टयः ॥

इन्द्र क्षत्रासमातिषु रथप्रोष्ठेषु धारय ।
दिवीव सूर्यं दृशे ॥

अगस्त्यस्य नद्भ्यः सप्ती युनक्षि रोहिता ।
पणीन् न्य् अक्रमीर् अभि विश्वान् राजन्न् अराधसः ॥

अयम् मातायम् पितायं जीवातुर् आगमत् ।
इदं तव प्रसर्पणं सुबन्धव् एहि निर् इहि ॥

यथा युगं वरत्रया नह्यन्ति धरुणाय कम् ।
एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये ॥

यथेयम् पृथिवी मही दाधारेमान् वनस्पतीन् ।
एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये ॥

यमाद् अहं वैवस्वतात् सुबन्धोर् मन आभरम् ।
जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये ॥

न्य1ग् वातो ऽव वाति न्यक् तपति सूर्यः ।
नीचीनम् अघ्न्या दुहे न्यग् भवतु ते रपः ॥

अयम् मे हस्तो भगवान् अयम् मे भगवत्तरः ।
अयम् मे विश्वभेषजो ऽयं शिवाभिमर्शनः ॥