ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.060

આ જનં ત્વેષસંદૃશમ્ માહીનાનામ્ ઉપસ્તુતમ્ ।
અગન્મ બિભ્રતો નમઃ ॥

અસમાતિં નિતોશનં ત્વેષં નિયયિનં રથમ્ ।
ભજેરથસ્ય સત્પતિમ્ ॥

યો જનાન્ મહિષાઁ ઇવાતિતસ્થૌ પવીરવાન્ ।
ઉતાપવીરવાન્ યુધા ॥

યસ્યેક્ષ્વાકુર્ ઉપ વ્રતે રેવાન્ મરાય્ય્ એધતે ।
દિવીવ પઞ્ચ કૃષ્ટયઃ ॥

ઇન્દ્ર ક્ષત્રાસમાતિષુ રથપ્રોષ્ઠેષુ ધારય ।
દિવીવ સૂર્યં દૃશે ॥

અગસ્ત્યસ્ય નદ્ભ્યઃ સપ્તી યુનક્ષિ રોહિતા ।
પણીન્ ન્ય્ અક્રમીર્ અભિ વિશ્વાન્ રાજન્ન્ અરાધસઃ ॥

અયમ્ માતાયમ્ પિતાયં જીવાતુર્ આગમત્ ।
ઇદં તવ પ્રસર્પણં સુબન્ધવ્ એહિ નિર્ ઇહિ ॥

યથા યુગં વરત્રયા નહ્યન્તિ ધરુણાય કમ્ ।
એવા દાધાર તે મનો જીવાતવે ન મૃત્યવે ઽથો અરિષ્ટતાતયે ॥

યથેયમ્ પૃથિવી મહી દાધારેમાન્ વનસ્પતીન્ ।
એવા દાધાર તે મનો જીવાતવે ન મૃત્યવે ઽથો અરિષ્ટતાતયે ॥

યમાદ્ અહં વૈવસ્વતાત્ સુબન્ધોર્ મન આભરમ્ ।
જીવાતવે ન મૃત્યવે ઽથો અરિષ્ટતાતયે ॥

ન્ય1ગ્ વાતો ઽવ વાતિ ન્યક્ તપતિ સૂર્યઃ ।
નીચીનમ્ અઘ્ન્યા દુહે ન્યગ્ ભવતુ તે રપઃ ॥

અયમ્ મે હસ્તો ભગવાન્ અયમ્ મે ભગવત્તરઃ ।
અયમ્ મે વિશ્વભેષજો ઽયં શિવાભિમર્શનઃ ॥