ऋग्वेद · अध्याय 1.158

वसू रुद्रा पुरुमन्तू वृधन्ता दशस्यतं नो वृषणाव् अभिष्टौ ।
दस्रा ह यद् रेक्ण औचथ्यो वाम् प्र यत् सस्राथे अकवाभिर् ऊती ॥

को वां दाशत् सुमतये चिद् अस्यै वसू यद् धेथे नमसा पदे गोः ।
जिगृतम् अस्मे रेवतीः पुरंधीः कामप्रेणेव मनसा चरन्ता ॥

युक्तो ह यद् वां तौग्र्याय पेरुर् वि मध्ये अर्णसो धायि पज्रः ।
उप वाम् अवः शरणं गमेयं शूरो नाज्म पतयद्भिर् एवैः ॥

उपस्तुतिर् औचथ्यम् उरुष्येन् मा माम् इमे पतत्रिणी वि दुग्धाम् ।
मा माम् एधो दशतयश् चितो धाक् प्र यद् वाम् बद्धस् त्मनि खादति क्षाम् ॥

न मा गरन् नद्यो मातृतमा दासा यद् ईं सुसमुब्धम् अवाधुः ।
शिरो यद् अस्य त्रैतनो वितक्षत् स्वयं दास उरो अंसाव् अपि ग्ध ॥

दीर्घतमा मामतेयो जुजुर्वान् दशमे युगे ।
अपाम् अर्थं यतीनाम् ब्रह्मा भवति सारथिः ॥