ऋग्वेद · अध्याय 1.120

का राधद् धोत्राश्विना वां को वां जोष उभयोः ।
कथा विधात्य् अप्रचेताः ॥

विद्वांसाव् इद् दुरः पृच्छेद् अविद्वान् इत्थापरो अचेताः ।
नू चिन् नु मर्ते अक्रौ ॥

ता विद्वांसा हवामहे वां ता नो विद्वांसा मन्म वोचेतम् अद्य ।
प्रार्चद् दयमानो युवाकुः ॥

वि पृच्छामि पाक्या3 न देवान् वषट्कृतस्याद्भुतस्य दस्रा ।
पातं च सह्यसो युवं च रभ्यसो नः ॥

प्र या घोषे भृगवाणे न शोभे यया वाचा यजति पज्रियो वाम् ।
प्रैषयुर् न विद्वान् ॥

श्रुतं गायत्रं तकवानस्याहं चिद् धि रिरेभाश्विना वाम् ।
आक्षी शुभस् पती दन् ॥

युवं ह्य् आस्तम् महो रन् युवं वा यन् निरततंसतम् ।
ता नो वसू सुगोपा स्यातम् पातं नो वृकाद् अघायोः ॥

मा कस्मै धातम् अभ्य् अमित्रिणे नो माकुत्रा नो गृहेभ्यो धेनवो गुः ।
स्तनाभुजो अशिश्वीः ॥

दुहीयन् मित्रधितये युवाकु राये च नो मिमीतं वाजवत्यै ।
इषे च नो मिमीतं धेनुमत्यै ॥

अश्विनोर् असनं रथम् अनश्वं वाजिनीवतोः ।
तेनाहम् भूरि चाकन ॥

अयं समह मा तनूह्याते जनाँ अनु ।
सोमपेयं सुखो रथः ॥

अध स्वप्नस्य निर् विदे ऽभुञ्जतश् च रेवतः ।
उभा ता बस्रि नश्यतः ॥