ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.120

કા રાધદ્ ધોત્રાશ્વિના વાં કો વાં જોષ ઉભયોઃ ।
કથા વિધાત્ય્ અપ્રચેતાઃ ॥

વિદ્વાંસાવ્ ઇદ્ દુરઃ પૃચ્છેદ્ અવિદ્વાન્ ઇત્થાપરો અચેતાઃ ।
નૂ ચિન્ નુ મર્તે અક્રૌ ॥

તા વિદ્વાંસા હવામહે વાં તા નો વિદ્વાંસા મન્મ વોચેતમ્ અદ્ય ।
પ્રાર્ચદ્ દયમાનો યુવાકુઃ ॥

વિ પૃચ્છામિ પાક્યા3 ન દેવાન્ વષટ્કૃતસ્યાદ્ભુતસ્ય દસ્રા ।
પાતં ચ સહ્યસો યુવં ચ રભ્યસો નઃ ॥

પ્ર યા ઘોષે ભૃગવાણે ન શોભે યયા વાચા યજતિ પજ્રિયો વામ્ ।
પ્રૈષયુર્ ન વિદ્વાન્ ॥

શ્રુતં ગાયત્રં તકવાનસ્યાહં ચિદ્ ધિ રિરેભાશ્વિના વામ્ ।
આક્ષી શુભસ્ પતી દન્ ॥

યુવં હ્ય્ આસ્તમ્ મહો રન્ યુવં વા યન્ નિરતતંસતમ્ ।
તા નો વસૂ સુગોપા સ્યાતમ્ પાતં નો વૃકાદ્ અઘાયોઃ ॥

મા કસ્મૈ ધાતમ્ અભ્ય્ અમિત્રિણે નો માકુત્રા નો ગૃહેભ્યો ધેનવો ગુઃ ।
સ્તનાભુજો અશિશ્વીઃ ॥

દુહીયન્ મિત્રધિતયે યુવાકુ રાયે ચ નો મિમીતં વાજવત્યૈ ।
ઇષે ચ નો મિમીતં ધેનુમત્યૈ ॥

અશ્વિનોર્ અસનં રથમ્ અનશ્વં વાજિનીવતોઃ ।
તેનાહમ્ ભૂરિ ચાકન ॥

અયં સમહ મા તનૂહ્યાતે જનાઁ અનુ ।
સોમપેયં સુખો રથઃ ॥

અધ સ્વપ્નસ્ય નિર્ વિદે ઽભુઞ્જતશ્ ચ રેવતઃ ।
ઉભા તા બસ્રિ નશ્યતઃ ॥