ऋग्वेद · अध्याय 1.042

सम् पूषन्न् अध्वनस् तिर व्य् अंहो विमुचो नपात् ।
सक्ष्वा देव प्र णस् पुरः ॥

यो नः पूषन्न् अघो वृको दुःशेव आदिदेशति ।
अप स्म तम् पथो जहि ॥

अप त्यम् परिपन्थिनम् मुषीवाणं हुरश्चितम् ।
दूरम् अधि स्रुतेर् अज ॥

त्वं तस्य द्वयाविनो ऽघशंसस्य कस्य चित् ।
पदाभि तिष्ठ तपुषिम् ॥

आ तत् ते दस्र मन्तुमः पूषन्न् अवो वृणीमहे ।
येन पितॄन् अचोदयः ॥

अधा नो विश्वसौभग हिरण्यवाशीमत्तम ।
धनानि सुषणा कृधि ॥

अति नः सश्चतो नय सुगा नः सुपथा कृणु ।
पूषन्न् इह क्रतुं विदः ॥

अभि सूयवसं नय न नवज्वारो अध्वने ।
पूषन्न् इह क्रतुं विदः ॥

शग्धि पूर्धि प्र यंसि च शिशीहि प्रास्य् उदरम् ।
पूषन्न् इह क्रतुं विदः ॥

न पूषणम् मेथामसि सूक्तैर् अभि गृणीमसि ।
वसूनि दस्मम् ईमहे ॥