ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.042

સમ્ પૂષન્ન્ અધ્વનસ્ તિર વ્ય્ અંહો વિમુચો નપાત્ ।
સક્ષ્વા દેવ પ્ર ણસ્ પુરઃ ॥

યો નઃ પૂષન્ન્ અઘો વૃકો દુઃશેવ આદિદેશતિ ।
અપ સ્મ તમ્ પથો જહિ ॥

અપ ત્યમ્ પરિપન્થિનમ્ મુષીવાણં હુરશ્ચિતમ્ ।
દૂરમ્ અધિ સ્રુતેર્ અજ ॥

ત્વં તસ્ય દ્વયાવિનો ઽઘશંસસ્ય કસ્ય ચિત્ ।
પદાભિ તિષ્ઠ તપુષિમ્ ॥

આ તત્ તે દસ્ર મન્તુમઃ પૂષન્ન્ અવો વૃણીમહે ।
યેન પિતૄન્ અચોદયઃ ॥

અધા નો વિશ્વસૌભગ હિરણ્યવાશીમત્તમ ।
ધનાનિ સુષણા કૃધિ ॥

અતિ નઃ સશ્ચતો નય સુગા નઃ સુપથા કૃણુ ।
પૂષન્ન્ ઇહ ક્રતું વિદઃ ॥

અભિ સૂયવસં નય ન નવજ્વારો અધ્વને ।
પૂષન્ન્ ઇહ ક્રતું વિદઃ ॥

શગ્ધિ પૂર્ધિ પ્ર યંસિ ચ શિશીહિ પ્રાસ્ય્ ઉદરમ્ ।
પૂષન્ન્ ઇહ ક્રતું વિદઃ ॥

ન પૂષણમ્ મેથામસિ સૂક્તૈર્ અભિ ગૃણીમસિ ।
વસૂનિ દસ્મમ્ ઈમહે ॥