ऋग्वेद · अध्याय 1.013

सुसमिद्धो न आ वह देवाँ अग्ने हविष्मते ।
होतः पावक यक्षि च ॥

मधुमन्तं तनूनपाद् यज्ञं देवेषु नः कवे ।
अद्या कृणुहि वीतये ॥

नराशंसम् इह प्रियम् अस्मिन् यज्ञ उप ह्वये ।
मधुजिह्वं हविष्कृतम् ॥

अग्ने सुखतमे रथे देवाँ ईळित आ वह ।
असि होता मनुर्हितः ॥

स्तृणीत बर्हिर् आनुषग् घृतपृष्ठम् मनीषिणः ।
यत्रामृतस्य चक्षणम् ॥

वि श्रयन्ताम् ऋतावृधो द्वारो देवीर् असश्चतः ।
अद्या नूनं च यष्टवे ॥

नक्तोषासा सुपेशसास्मिन् यज्ञ उप ह्वये ।
इदं नो बर्हिर् आसदे ॥

ता सुजिह्वा उप ह्वये होतारा दैव्या कवी ।
यज्ञं नो यक्षताम् इमम् ॥

इळा सरस्वती मही तिस्रो देवीर् मयोभुवः ।
बर्हिः सीदन्त्व् अस्रिधः ॥

इह त्वष्टारम् अग्रियं विश्वरूपम् उप ह्वये ।
अस्माकम् अस्तु केवलः ॥

अव सृजा वनस्पते देव देवेभ्यो हविः ।
प्र दातुर् अस्तु चेतनम् ॥

स्वाहा यज्ञं कृणोतनेन्द्राय यज्वनो गृहे ।
तत्र देवाँ उप ह्वये ॥