ऋग्वेद · अध्याय 1.012

अग्निं दूतं वृणीमहे होतारं विश्ववेदसम् ।
अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम् ॥

अग्निम्-अग्निं हवीमभिः सदा हवन्त विश्पतिम् ।
हव्यवाहम् पुरुप्रियम् ॥

अग्ने देवाँ इहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे ।
असि होता न ईड्यः ॥

ताँ उशतो वि बोधय यद् अग्ने यासि दूत्यम् ।
देवैर् आ सत्सि बर्हिषि ॥

घृताहवन दीदिवः प्रति ष्म रिषतो दह ।
अग्ने त्वं रक्षस्विनः ॥

अग्निनाग्निः सम् इध्यते कविर् गृहपतिर् युवा ।
हव्यवाड् जुह्वास्यः ॥

कविम् अग्निम् उप स्तुहि सत्यधर्माणम् अध्वरे ।
देवम् अमीवचातनम् ॥

यस् त्वाम् अग्ने हविष्पतिर् दूतं देव सपर्यति ।
तस्य स्म प्राविता भव ॥

यो अग्निं देववीतये हविष्माँ आविवासति ।
तस्मै पावक मृळय ॥

स नः पावक दीदिवो ऽग्ने देवाँ इहा वह ।
उप यज्ञं हविश् च नः ॥

स नः स्तवान आ भर गायत्रेण नवीयसा ।
रयिं वीरवतीम् इषम् ॥

अग्ने शुक्रेण शोचिषा विश्वाभिर् देवहूतिभिः ।
इमं स्तोमं जुषस्व नः ॥