ऋग्वेद · अध्याय 1.008

एन्द्र सानसिं रयिं सजित्वानं सदासहम् ।
वर्षिष्ठम् ऊतये भर ॥

नि येन मुष्टिहत्यया नि वृत्रा रुणधामहै ।
त्वोतासो न्य् अर्वता ॥

इन्द्र त्वोतास आ वयं वज्रं घना ददीमहि ।
जयेम सं युधि स्पृधः ॥

वयं शूरेभिर् अस्तृभिर् इन्द्र त्वया युजा वयम् ।
सासह्याम पृतन्यतः ॥

महाँ इन्द्रः परश् च नु महित्वम् अस्तु वज्रिणे ।
द्यौर् न प्रथिना शवः ॥

समोहे वा य आशत नरस् तोकस्य सनितौ ।
विप्रासो वा धियायवः ॥

यः कुक्षिः सोमपातमः समुद्र इव पिन्वते ।
उर्वीर् आपो न काकुदः ॥

एवा ह्य् अस्य सूनृता विरप्शी गोमती मही ।
पक्वा शाखा न दाशुषे ॥

एवा हि ते विभूतय ऊतय इन्द्र मावते ।
सद्यश् चित् सन्ति दाशुषे ॥

एवा ह्य् अस्य काम्या स्तोम उक्थं च शंस्या ।
इन्द्राय सोमपीतये ॥