रामायण · अध्याय 7.067

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा रामस्याक्लिष्टकर्मणः
अवाक्शिरास् तथाभूतो वाक्यम् एतद् उवाच ह

शूद्रयोन्यां प्रसूतो ऽस्मि तप उग्रं समास्थितः
देवत्वं प्रार्थये राम सशरीरो महायशः

न मिथ्याहं वदे राजन् देवलोकजिगीषया
शूद्रं मां विद्धि काकुत्स्थ शम्बूकं नाम नामतः

भाषतस् तस्य शूद्रस्य खड्गं सुरुचिरप्रभम्
निष्कृष्य कोशाद् विमलं शिरश् चिच्छेद राघवः

तस्मिन् मुहूर्ते बालो ऽसौ जीवेन समयुज्यत

ततो ऽगस्त्याश्रमपदं रामः कमललोचनः
स गत्वा विनयेनैव तं नत्वा मुमुदे सुखी

सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तम् इव तेजसा
आतिथ्यं परमं प्राप्य निषसाद नराधिपः

तम् उवाच महातेजाः कुम्भयोनिर् महातपाः
स्वागतं ते नरश्रेष्ठ दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव

त्वं मे बहुमतो राम गुणैर् बहुभिर् उत्तमैः
अतिथिः पूजनीयश् च माम राजन् हृदि स्थितः

सुरा हि कथयन्ति त्वाम् आगतं शूद्रघातिनम्
ब्राह्मणस्य तु धर्मेण त्वया जीवापितः सुतः

उष्यतां चेह रजनीं सकाशे मम राघव
प्रभाते पुष्पकेण त्वं गन्ता स्वपुरम् एव हि

इदं चाभरणं सौम्य निर्मितं विश्वकर्मणा
दिव्यं दिव्येन वपुषा दीप्यमानं स्वतेजसा
प्रतिगृह्णीष्व काकुत्स्थ मत्प्रियं कुरु राघव

दत्तस्य हि पुनर् दानं सुमहत् फलम् उच्यते
तस्मात् प्रदास्ये विधिवत् तत् प्रतीच्छ नरर्षभ

तद् रामः प्रतिजग्राह मुनेस् तस्य महात्मनः
दिव्यम् आभरणं चित्रं प्रदीप्तम् इव भास्करम्

प्रतिगृह्य ततो रामस् तद् आभरणम् उत्तमम्
आगमं तस्य दिव्यस्य प्रष्टुम् एवोपचक्रमे

अत्यद्भुतम् इदं ब्रह्मन् वपुषा युक्तम् उत्तमम्
कथं भगवता प्राप्तं कुतो वा केन वाहृतम्

कुतूहलतया ब्रह्मन् पृच्छामि त्वां महायशः
आश्चर्याणां बहूनां हि निधिः परमको भवान्

एवं ब्रुवति काकुत्स्थे मुनिर् वाक्यम् अथाब्रवीत्
शृणु राम यथावृत्तं पुरा त्रेतायुगे गते