रामायण · अध्याय 1.046

सप्तधा तु कृते गर्भे दितिः परमदुःखिता
सहस्राक्षं दुराधर्षं वाक्यं सानुनयाब्रवीत्

ममापराधाद् गर्भो ऽयं सप्तधा विफलीकृतः
नापराधो ऽस्ति देवेश तवात्र बलसूदन

प्रियं तु कृतम् इच्छामि मम गर्भविपर्यये
मरुतां सप्तं सप्तानां स्थानपाला भवन्त्व् इमे

वातस्कन्धा इमे सप्त चरन्तु दिवि पुत्रकाः
मारुता इति विख्याता दिव्यरूपा ममात्मजाः

ब्रह्मलोकं चरत्व् एक इन्द्रलोकं तथापरः
दिवि वायुर् इति ख्यातस् तृतीयो ऽपि महायशाः

चत्वारस् तु सुरश्रेष्ठ दिशो वै तव शासनात्
संचरिष्यन्ति भद्रं ते देवभूता ममात्मजाः
त्वत्कृतेनैव नाम्ना च मारुता इति विश्रुताः

तस्यास् तद् वचनं श्रुत्वा सहस्राक्षः पुरंदरः
उवाच प्राञ्जलिर् वाक्यं दितिं बलनिषूदनः

सर्वम् एतद् यथोक्तं ते भविष्यति न संशयः
विचरिष्यन्ति भद्रं ते देवभूतास् तवात्मजाः

एवं तौ निश्चयं कृत्वा मातापुत्रौ तपोवने
जग्मतुस् त्रिदिवं राम कृतार्थाव् इति नः श्रुतम्

एष देशः स काकुत्स्थ महेन्द्राध्युषितः पुरा
दितिं यत्र तपः सिद्धाम् एवं परिचचार सः

इक्ष्वाकोस् तु नरव्याघ्र पुत्रः परमधार्मिकः
अलम्बुषायाम् उत्पन्नो विशाल इति विश्रुतः

तेन चासीद् इह स्थाने विशालेति पुरी कृता

विशालस्य सुतो राम हेमचन्द्रो महाबलः
सुचन्द्र इति विख्यातो हेमचन्द्राद् अनन्तरः

सुचन्द्रतनयो राम धूम्राश्व इति विश्रुतः
धूम्राश्वतनयश् चापि सृञ्जयः समपद्यत

सृञ्जयस्य सुतः श्रीमान् सहदेवः प्रतापवान्
कुशाश्वः सहदेवस्य पुत्रः परमधार्मिकः

कुशाश्वस्य महातेजाः सोमदत्तः प्रतापवान्
सोमदत्तस्य पुत्रस् तु काकुत्स्थ इति विश्रुतः

तस्य पुत्रो महातेजाः संप्रत्य् एष पुरीम् इमाम्
आवसत्य् अमरप्रख्यः सुमतिर् नाम दुर्जयः

इक्ष्वाकोस् तु प्रसादेन सर्वे वैशालिका नृपाः
दीर्घायुषो महात्मानो वीर्यवन्तः सुधार्मिकाः

इहाद्य रजनीं राम सुखं वत्स्यामहे वयम्
श्वः प्रभाते नरश्रेष्ठ जनकं द्रष्टुम् अर्हसि

सुमतिस् तु महातेजा विश्वामित्रम् उपागतम्
श्रुत्वा नरवरश्रेष्ठः प्रत्युद्गच्छन् महायशाः

पूजां च परमां कृत्वा सोपाध्यायः सबान्धवः
प्राञ्जलिः कुशलं पृष्ट्वा विश्वामित्रम् अथाब्रवीत्

धन्यो ऽस्म्य् अनुगृहीतो ऽस्मि यस्य मे विषयं मुने
संप्राप्तो दर्शनं चैव नास्ति धन्यतरो मम