मोक्षोपायटीका · अध्याय 4.20

एतत् ते कथितं सर्वम् मनोरूपनिरूपणे ।
मया राघव नान्येन केनचिन् नाम हेतुना ॥

दृढनिश्चयवच् चेतो यद् भावयति भूरिशः ।
तत्तां यात्य् अनलाश्लेषाद् अयःपिण्डो ःग्निताम् इव ॥

भावाभावग्रहोत्सर्गदृशश् चित्तेन कल्पिताः ।
नासत्या नापि सत्यास् न्17: स(स्त्य)त्यास् ता मनश्चापलकारणाः ॥

मनो हि हेतुः कर्तृ स्यात् कारणं च जगत्स्थितेः ।
विश्वरूपतयैवेदं तनोति मलिनम् मनः ॥

मनो हि पुरुषो राम तन् नियोज्यं शुभे पथि ।
तज्जयैकान्तसाध्या हि सर्वा जगति भूतयः ॥

शरीरं चेत् शरीरं स्यात् कथं शुक्रो महामतिः ।
अगमद् विविधम् भेदम् बहुदेहसमुद्भवम् ॥

तस्माच् चित्तं हि पुरुषः श्1,श्3: हि पुरुषः; न्17: पुरुषो हि (उन्मेत्रिस्छ्) पुरुषश् चित्तम् एव हि ।
यन्मयं च भवत्य् एतत् तद् अवाप्नोत्य् असंशयम् ॥

यद् अतुच्छम् अनायासम् अनुपाधि गतभ्रमम् ।
यत्नात् तदनुसन्धानं कुरु तत्तां च यास्यसि ॥

अभिपतति मनःस्थितिं न्17: ⟨सि⟩[म]नः° शरीरं न तु वपुराचरितम् मनः प्रयाति ।
अभिपततु तवात्र तेन सत्यं सुभग मनः प्रजहात्व् असत्यम् अन्यत् ॥