मोक्षोपाय · अध्याय 6.178

ज्ञानिनैव सदा भाव्यं राम न ज्ञानबन्धुना ।
अज्ञतैव वरं मन्ये न पुनर् ज्ञानबन्धुता ॥

किम् उच्यते ज्ञानबन्धुर् ज्ञानी चैव किम् उच्यते ।
किं फलं ज्ञानबन्धुत्वे ज्ञानित्वे ऽपि च किं फलं ॥

व्याचष्टे यḫ पठति च शास्त्रं भोगाय शिल्पिवत् ।
यतते न त्व् अनुष्ठाने ज्ञानबन्धुस् स उच्यते ॥

कर्मस्पन्देषु नो बोधḫ फलितो यस्य दृश्यते ।
बोधशिल्पोपजीवित्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते ॥

वसनाशनमात्रेण तुष्टाश् शास्त्रफलेन ये ।
अज्ञाञ् ज्ञानांशबन्धूंस् तान् विद्याच् छास्त्रार्थशिल्पिनः ॥

प्रवृत्तिलक्षणे धर्मे वर्तते यश् श्रुतोचितम् ।
अदूरवर्तिज्ञानत्वाज् ज्ञानबन्धुस् स उच्यते ॥

आत्मज्ञानं विदुर् ज्ञानं ज्ञानान्य् अन्यानि यानि तु ।
तानि ज्ञानावभासानि सारस्यानवबोधनात् ॥

आत्मज्ञानम् अनासाद्य ज्ञानान्तरलवेन ये ।
सन्तुष्टाẖ कष्टचेष्टेन ते स्मृता ज्ञानबन्धवः ॥

ज्ञानोदितज्ञेयविकासशान्त्या विना न सन्तुष्टधियेह भाव्यम् ।
त्वं ज्ञानबन्धुत्वम् उपेत्य राम रमस्व मा भोगभवामयेषु ॥

आहारार्थं कर्म कुर्याद् अनिन्द्यं कुर्याद् आहारं प्राणसन्धारणार्थम् ।
प्राणास् सन्धार्यास् तत्त्वजिज्ञासनार्थं तत्त्वं जिज्ञास्यं येन भूयो न दुẖखम् ॥