कृष्णामृतमहार्णव · श्लोक 181-200

द्वादशी न प्रमोक्तव्या यावद् आयुः प्रवर्तते
अर्चनीयो हृषीकेशो विशुद्धेनान्तरात्मना.

भक्त्या ग्राह्यो हृषीकेशो न धनैर् धरणीसुराः
भक्त्या सम्पूजितो विष्णुः फलं दत्ते समीहितम्.

जलेनापि जगन्नाथः पूजितः क्लेशनाशनः
परितोषं प्रयात्य् आशु तृषार्तास् तु यथा जलैः.

आसीनस्य शयानस्य तिष्ठतो व्रजतो ऽपि वा
रमस्व पुण्डरीकाक्ष हृदये मम सर्वदा.

सर्वगश् चैव सर्वात्मा सर्वावस्थासु चाच्युत
रमस्व पुण्डरीकाक्ष नृसिंह हृदये मम.

करावलम्बनं देहि श्री कृष्ण कमलेक्षण
भवपङ्कार्णवे घोरे मज्जतो मम सर्वदा.

त्राहि त्राहि जगन्नाथ वासुदेवाच्युताव्यय
मां समुद्धर गोविन्द दुःखसंसारसागरात्.

एतत् पुण्यं परं गुह्यं पवित्रं पापनाशनम्
आयुष्यं च यशस्यं च कलिदुःस्वप्ननाशनम्.

कलौ पापं कियन्मात्रं हत्यास्तेयादिसम्भवम्
स्मृते मनसि गोविन्दे दह्यते तूलराशिवत्.

कलौ केशवभक्तानां न भयं विद्यते क्वचित्
स्मृते संकीर्तिते ध्याते संक्षयं याति पातकम्.

अध्येतव्यम् इदं शास्त्रं श्रोतव्यम् अनसूयया
भक्तेभ्यश् च प्रदातव्यं धार्मिकेभ्यः पुनः पुनः.

अधीयान इदं शास्त्रम् विष्णोर् माहात्म्यम् उत्तमम्
सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नोति परमं पदम्.

श्रुत्वा धर्मं विजानाति श्रुत्वा त्यजति दुर्मतिम्
श्रुत्वा ज्ञानम् अवाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च गच्छति.

तस्माद् इदं समाश्राव्यं श्रोतव्यं च सदैव हि
कुतर्कदावदग्धेभ्यो न दातव्यं कथञ्चन.

संसारविषपानेन ये मृताः प्राणिनो भुवि
अमृताय स्मृतस् तेषां कृष्णामृतमहर्णवः.

क्लिन्नं पादोदकेनैव यस्य नित्यं कळेबरम्
तीर्थकोटिसहस्रैस् तु स्नातो भवति प्रत्यहम्.

तीर्थकोटिसहस्रैस् तु सेवितैः किं प्रयोजनम्
तोयं यदि पिबेन् नित्यं साळग्रामशिलाच्युतम्.

साळग्रामशिलास्पर्शं ये कुर्वन्ति दिने दिने
वाञ्छन्ति करसंस्पर्शं तेषां देवाः सवासवाः.

दुःसहो नारको वह्निर् दुःसहा यमकिङ्कराः
विषमश्वान्तकपथः प्रेतत्वं चातिदारुणम्.

विचिन्त्य मनसा ऽप्य् एवं पातकाद् विनिवर्त्तयेत्
स्मरणं कीर्तनं विष्णोः सदैव न परित्यजेत्.