कृष्णामृतमहार्णव · श्लोक 201-220

श्री वेदव्यासः:
अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणभीषिताः
नश्यन्ति सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्य् अहम्.

सकृद् उच्चारितं येन हरिर् इत्य् अक्षरद्वयम्
बद्धः परिकरस् तेन मोक्षाय गमनं प्रति.

एवं ब्रह्मादयो देवा ऋषयश् च तपोधनाः
कीर्तयन्ति सुरश्रेष्ठं देवं नारायणं प्रभुम्.

किं तस्य दानैः किं तीर्थैः किं तपोभिः किम् अध्वरैः
यो नित्यं ध्यायते देवं नारायणम् अनन्यधीः.

नित्योत्सवो नित्यता च नित्यश्रीर् नित्यशो जयः
येषां हृदिस्थो भगवान् मङ्गलायतनो हरिः.

जीवंश् चतुर्दशाद् ऊर्ध्वं पुरुषो नियमेन तु
स्त्री वा ऽप्य् अनूनदशकं देहं मानुषम् आर्जते.

चतुर्दशोर्ध्वजीवीनि संसारश् चादिवर्जितः
अतो ऽवित्त्वा परं देवं मोक्षाशा का महामुने.

आचतुर्दशमाद् वर्षात् कर्माणि नियमेन तु
दशावराणां देहानां कारणानि करोत्य् अयम्
अतः कर्मक्षयान् मुक्तिः कुत एव भविष्यति.

समानां विषमा पूजा विषमाणां समा तथा
क्रियते येन देवो ऽपि स्वपदाद् भ्रश्यते हि सः.

वित्तं बन्धुर् वयः कर्म विद्या चैव तु पञ्चमी
एतानि मान्यस्थानानि गरीयो यद् यद् उत्तरम्.

गुणानुसारिणीं पूजां समां दृष्टिं च यो नरः
सर्वभूतेषु कुरुते तस्य विष्णुः प्रसीदति.

यथा सुहृत्सु कर्तव्यं पितृशत्रुसुतेषु च
तथा करोति पूजादि समबुद्धिः स उच्यते.

तिर्यक्पुण्ड्रं न कुर्वीत सम्प्राप्ते मरणे ऽपि च
न चान्यन् नाम विब्रूयात् परं नारायणादृते.

नैवेद्यशेषं देवस्य यो भुनक्ति दिने दिने
सिक्थे सिक्थे भवेत् पुण्यं चान्द्रायणशताधिकम्.

ऊर्ध्वपुण्ड्रम् ऋजुं सौम्यं ललाटे दृश्यते
स चण्डालो ऽपि शुद्धात्मा पूज्य एव न संशयः.

अशुचिर् वा ऽप्य् अनाचारो मनसा पापम् आचरन्
शुचिर् एव भवेन् नित्यम् ऊर्ध्वपुण्ड्रान्कितो नरः.

ऊर्ध्वपुण्ड्रविहीनस्य श्मशानसदृशं मुखम्
अवलोक्य मुखं तेषाम् आदित्यम् अवलोकयेत्.

यज्ञो दानं तपश् चैव स्वाध्यायः पितृतर्पणम्
व्यर्थं भवति तत् सर्वम् ऊर्ध्वपुण्ड्रं विना कृतम्.

गोपीचन्दनलिप्ताङ्गो यं यं पश्यति चक्षुषा
तं तं शुद्धं विजानीयान् नात्र कार्या विचारणा.

आस्फोटयन्ति पितरः प्रनृत्यन्ति पितामहाः
वैष्णवो ऽस्मत्कुले जातः स नः सन्तारयिष्यति.