ब्रह्म पुराण · अध्याय 119

सोमतीर्थम् इति ख्यातं तद् अप्य् उक्तं महात्मभिः
तत्र स्नानेन दानेन सोमपानफलं लभेत् ॥

जगतां मातरः पूर्वम् ओषध्यो जीवसंमताः
ममापि मातरो देव्यः पूर्वासां पूर्ववत्तराः ॥

आसु प्रतिष्ठितो धर्मः स्वाध्यायो यज्ञकर्म च
आभिर् एव धृतं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥

अशेषरोगोपशमो भवत्य् आभिर् असंशयम्
अन्नम् एताभिर् एव स्याद् अशेषप्राणरक्षणम्
अत्रौषध्यो जगद्वन्द्या माम् ऊचुर् अनहंकृताः ॥

अस्माकं त्वं पतिं देहि राजानं सुरसत्तम ॥

तच् छ्रुत्वा वचनं तासां मयोक्ता ओषधीर् इदम्
पतिं प्राप्स्यथ सर्वाश् च राजानं प्रीतिवर्धनम् ॥

राजानम् इति तच् छ्रुत्वा ता माम् ऊचुः पुनर् मुने
गन्तव्यं क्व पुनश् चोक्ता गौतमीं यान्तु मातरः ॥

तुष्टायाम् अथ तस्यां वो राजा स्याल् लोकपूजितः
ताश् च गत्वा मुनिश्रेष्ठ तुष्टुवुर् गौतमीं नदीम् ॥

किं वाकरिष्यन् भववर्तिनो जना नानाघसंघाभिभवाच् च दुःखिताः
न चागमिष्यद् भवती भुवं चेत् पुण्योदके गौतमि शंभुकान्ते

को वेत्ति भाग्यं नरदेहभाजां महीगतानां सरिताम् अधीशे
एषां महापातकसंघहन्त्री त्वम् अम्ब गङ्गे सुलभा सदैव

न ते विभूतिं ननु वेत्ति को ऽपि त्रैलोक्यवन्द्ये जगदम्ब गङ्गे
गौरीसमालिङ्गितविग्रहो ऽपि धत्ते स्मरारिः शिरसापि यत् त्वाम्

नमो ऽस्तु ते मातर् अभीष्टदायिनि नमो ऽस्तु ते ब्रह्ममये ऽघनाशिनि
नमो ऽस्तु ते विष्णुपदाब्जनिःसृते नमो ऽस्तु ते शंभुजटाविनिःसृते

इत्य् एवं स्तुवताम् ईशा किं ददामीत्य् अवोचत ॥

पतिं देहि जगन्माता राजानम् अतितेजसम् ॥

तदोवाच नदी गङ्गा ओषधीस् ता इदं वचः ॥

अहं चामृतरूपास्मि ओषध्यो मातरो ऽमृताः
तादृशं चामृतात्मानं पतिं सोमं ददामि वः ॥

देवाश् च ऋषयो वाक्यं मेनिरे सोम एव च
ओषध्यश् चापि तद् वाक्यं ततो जग्मुः स्वम् आलयम् ॥

यत्र चापुर् महौषध्यो राजानम् अमृतात्मकम्
सोमं समस्तसंताप पापसंघनिवारकम् ॥

सोमतीर्थं तु तत् ख्यातं सोमपानफलप्रदम्
तत्र स्नानेन दानेन पितरः स्वर्गम् आप्नुयुः ॥

य इदं शृणुयान् नित्यं पठेद् वा भक्तितः स्मरेत्
दीर्घम् आयुर् अवाप्नोति स पुत्री धनवान् भवेत् ॥