108 Buddhist stotras · अध्याय 53

जितमारकलिं जगदेकगुरुं सुरयक्षमहोरगदैत्यनतम् ।
चतुसत्यसुदेशितमार्गमिमं गुणमेघमहं प्रणमामि सदा ॥

भवभीममहोदधिमध्यगतं कृपणार्तरवं समवेक्ष्य जनम् ।
परिमोचयितुं य इह प्रणिधिं प्रचकार विभुं तमहं प्रणतः ॥

गिरिराजनिभं शरदिन्दुधियं सुमुखं सुभुजं वररूपधरम् ।
सुगतं गतमप्रतिमं सुगतं प्रणतो ऽस्मि सदा जगदर्थकरम् ॥

कनकप्रभया परिपीततनुं वरदुन्दुभितोयदवल्गुरुतम् ।
गजहंसविलम्बितधीरगतं शिरसा ऽभिनतो ऽस्मि गुणैकनिधिम् ॥

तरुणार्कसमैरचलैर्नयनैः स्फुरदुग्रमहाशनिभीमरवैः ।
नमुचिप्रहरैरसिशक्तिधरैश्चलितो ऽसि विभो न हि त्वं विकृतैः ॥

लवलीफलपाण्डुरकर्णपुटाः कुचभारविनामितगात्रलताः ।
नहि त्वामशकन् खलु नागसुताः श्वसितैः स्खलितैरपि कम्पयितुम् ॥

तरवः कुसुमस्तबकाभरणा बहुरत्नसहस्रचिताश्च नगाः ।
न तथाभिरतिं जनयन्ति सतां जनयन्ति यथा तव वीरगुणाः ॥

स्फुटचित्रपदं बहुयुक्तियुतं गमकं वचनं तव कर्णसुखम् ।
शुभमार्गफलं प्रसमीक्ष्यजना न गृणन्ति पुनस्त्वदृते ऽन्यवचः ॥

इति वः शरणं समवेक्ष्य जना न पतन्त्यपि कल्पशतैर्निरये ।
विनिहत्य च दोषरिपून् बहुलान् परियन्ति शुभं वरमोक्षपुरम् ॥

तव सौम्यतया ऽप्यभिभूततमो न विराजति शीतकरो गगने ।
तव काञ्चनकुङ्कुमसप्रभया प्रभया ऽभिहतो न विभाति रविः ॥

तव नाथ शुभे वदनाम्बुरूहे नयनभ्रमरा निपतन्ति नृणाम् ।
प्रतिबुद्धदले कमले विमले भ्रमरा इव पुष्पशताकुलिताः ॥

इति तोटकमन्त्रवरैरतुलैः परिकीर्त्य मया तव वर्णलवान् ।
यदुपार्जितमद्य शुभं विपुलं शिवमस्तु ततो भुवि देवनृणाम् ॥