ઋગ્વેદ · અધ્યાય 8.099

ત્વામ્ ઇદા હ્યો નરો ઽપીપ્યન્ વજ્રિન્ ભૂર્ણયઃ ।
સ ઇન્દ્ર સ્તોમવાહસામ્ ઇહ શ્રુધ્ય્ ઉપ સ્વસરમ્ આ ગહિ ॥

મત્સ્વા સુશિપ્ર હરિવસ્ તદ્ ઈમહે ત્વે આ ભૂષન્તિ વેધસઃ ।
તવ શ્રવાંસ્ય્ ઉપમાન્ય્ ઉક્થ્યા સુતેષ્વ્ ઇન્દ્ર ગિર્વણઃ ॥

શ્રાયન્ત ઇવ સૂર્યં વિશ્વેદ્ ઇન્દ્રસ્ય ભક્ષત ।
વસૂનિ જાતે જનમાન ઓજસા પ્રતિ ભાગં ન દીધિમ ॥

અનર્શરાતિં વસુદામ્ ઉપ સ્તુહિ ભદ્રા ઇન્દ્રસ્ય રાતયઃ ।
સો અસ્ય કામં વિધતો ન રોષતિ મનો દાનાય ચોદયન્ ॥

ત્વમ્ ઇન્દ્ર પ્રતૂર્તિષ્વ્ અભિ વિશ્વા અસિ સ્પૃધઃ ।
અશસ્તિહા જનિતા વિશ્વતૂર્ અસિ ત્વં તૂર્ય તરુષ્યતઃ ॥

અનુ તે શુષ્મં તુરયન્તમ્ ઈયતુઃ ક્ષોણી શિશું ન માતરા ।
વિશ્વાસ્ તે સ્પૃધઃ શ્નથયન્ત મન્યવે વૃત્રં યદ્ ઇન્દ્ર તૂર્વસિ ॥

ઇત ઊતી વો અજરમ્ પ્રહેતારમ્ અપ્રહિતમ્ ।
આશું જેતારં હેતારં રથીતમમ્ અતૂર્તં તુગ્ર્યાવૃધમ્ ॥

ઇષ્કર્તારમ્ અનિષ્કૃતં સહસ્કૃતં શતમૂતિં શતક્રતુમ્ ।
સમાનમ્ ઇન્દ્રમ્ અવસે હવામહે વસવાનં વસૂજુવમ્ ॥