ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.097

યજ્ઞે દિવો નૃષદને પૃથિવ્યા નરો યત્ર દેવયવો મદન્તિ ।
ઇન્દ્રાય યત્ર સવનાનિ સુન્વે ગમન્ મદાય પ્રથમં વયશ્ ચ ॥

આ દૈવ્યા વૃણીમહે ઽવાંસિ બૃહસ્પતિર્ નો મહ આ સખાયઃ ।
યથા ભવેમ મીળ્હુષે અનાગા યો નો દાતા પરાવતઃ પિતેવ ॥

તમ્ ઉ જ્યેષ્ઠં નમસા હવિર્ભિઃ સુશેવમ્ બ્રહ્મણસ્ પતિં ગૃણીષે ।
ઇન્દ્રં શ્લોકો મહિ દૈવ્યઃ સિષક્તુ યો બ્રહ્મણો દેવકૃતસ્ય રાજા ॥

સ આ નો યોનિં સદતુ પ્રેષ્ઠો બૃહસ્પતિર્ વિશ્વવારો યો અસ્તિ ।
કામો રાયઃ સુવીર્યસ્ય તં દાત્ પર્ષન્ નો અતિ સશ્ચતો અરિષ્ટાન્ ॥

તમ્ આ નો અર્કમ્ અમૃતાય જુષ્ટમ્ ઇમે ધાસુર્ અમૃતાસઃ પુરાજાઃ ।
શુચિક્રન્દં યજતમ્ પસ્ત્યાનામ્ બૃહસ્પતિમ્ અનર્વાણં હુવેમ ॥

તં શગ્માસો અરુષાસો અશ્વા બૃહસ્પતિં સહવાહો વહન્તિ ।
સહશ્ ચિદ્ યસ્ય નીલવત્ સધસ્થં નભો ન રૂપમ્ અરુષં વસાનાઃ ॥

સ હિ શુચિઃ શતપત્રઃ સ શુન્ધ્યુર્ હિરણ્યવાશીર્ ઇષિરઃ સ્વર્ષાઃ ।
બૃહસ્પતિઃ સ સ્વાવેશ ઋષ્વઃ પુરૂ સખિભ્ય આસુતિં કરિષ્ઠઃ ॥

દેવી દેવસ્ય રોદસી જનિત્રી બૃહસ્પતિં વાવૃધતુર્ મહિત્વા ।
દક્ષાય્યાય દક્ષતા સખાયઃ કરદ્ બ્રહ્મણે સુતરા સુગાધા ॥

ઇયં વામ્ બ્રહ્મણસ્ પતે સુવૃક્તિર્ બ્રહ્મેન્દ્રાય વજ્રિણે અકારિ ।
અવિષ્ટં ધિયો જિગૃતમ્ પુરંધીર્ જજસ્તમ્ અર્યો વનુષામ્ અરાતીઃ ॥

બૃહસ્પતે યુવમ્ ઇન્દ્રશ્ ચ વસ્વો દિવ્યસ્યેશાથે ઉત પાર્થિવસ્ય ।
ધત્તં રયિં સ્તુવતે કીરયે ચિદ્ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥