ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.093

શુચિં નુ સ્તોમં નવજાતમ્ અદ્યેન્દ્રાગ્ની વૃત્રહણા જુષેથામ્ ।
ઉભા હિ વાં સુહવા જોહવીમિ તા વાજં સદ્ય ઉશતે ધેષ્ઠા ॥

તા સાનસી શવસાના હિ ભૂતં સાકંવૃધા શવસા શૂશુવાંસા ।
ક્ષયન્તૌ રાયો યવસસ્ય ભૂરેઃ પૃઙ્ક્તં વાજસ્ય સ્થવિરસ્ય ઘૃષ્વેઃ ॥

ઉપો હ યદ્ વિદથં વાજિનો ગુર્ ધીભિર્ વિપ્રાઃ પ્રમતિમ્ ઇચ્છમાનાઃ ।
અર્વન્તો ન કાષ્ઠાં નક્ષમાણા ઇન્દ્રાગ્ની જોહુવતો નરસ્ તે ॥

ગીર્ભિર્ વિપ્રઃ પ્રમતિમ્ ઇચ્છમાન ઈટ્ટે રયિં યશસમ્ પૂર્વભાજમ્ ।
ઇન્દ્રાગ્ની વૃત્રહણા સુવજ્રા પ્ર નો નવ્યેભિસ્ તિરતં દેષ્ણૈઃ ॥

સં યન્ મહી મિથતી સ્પર્ધમાને તનૂરુચા શૂરસાતા યતૈતે ।
અદેવયું વિદથે દેવયુભિઃ સત્રા હતં સોમસુતા જનેન ॥

ઇમામ્ ઉ ષુ સોમસુતિમ્ ઉપ ન એન્દ્રાગ્ની સૌમનસાય યાતમ્ ।
નૂ ચિદ્ ધિ પરિમમ્નાથે અસ્માન્ આ વાં શશ્વદ્ભિર્ વવૃતીય વાજૈઃ ॥

સો અગ્ન એના નમસા સમિદ્ધો ઽચ્છા મિત્રં વરુણમ્ ઇન્દ્રં વોચેઃ ।
યત્ સીમ્ આગશ્ ચકૃમા તત્ સુ મૃળ તદ્ અર્યમાદિતિઃ શિશ્રથન્તુ ॥

એતા અગ્ન આશુષાણાસ ઇષ્ટીર્ યુવોઃ સચાભ્ય્ અશ્યામ વાજાન્ ।
મેન્દ્રો નો વિષ્ણુર્ મરુતઃ પરિ ખ્યન્ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥