ઋગ્વેદ · અધ્યાય 7.003

અગ્નિં વો દેવમ્ અગ્નિભિઃ સજોષા યજિષ્ઠં દૂતમ્ અધ્વરે કૃણુધ્વમ્ ।
યો મર્ત્યેષુ નિધ્રુવિર્ ઋતાવા તપુર્મૂર્ધા ઘૃતાન્નઃ પાવકઃ ॥

પ્રોથદ્ અશ્વો ન યવસે ઽવિષ્યન્ યદા મહઃ સંવરણાદ્ વ્ય્ અસ્થાત્ ।
આદ્ અસ્ય વાતો અનુ વાતિ શોચિર્ અધ સ્મ તે વ્રજનં કૃષ્ણમ્ અસ્તિ ॥

ઉદ્ યસ્ય તે નવજાતસ્ય વૃષ્ણો ઽગ્ને ચરન્ત્ય્ અજરા ઇધાનાઃ ।
અચ્છા દ્યામ્ અરુષો ધૂમ એતિ સં દૂતો અગ્ન ઈયસે હિ દેવાન્ ॥

વિ યસ્ય તે પૃથિવ્યામ્ પાજો અશ્રેત્ તૃષુ યદ્ અન્ના સમવૃક્ત જમ્ભૈઃ ।
સેનેવ સૃષ્ટા પ્રસિતિષ્ ટ એતિ યવં ન દસ્મ જુહ્વા વિવેક્ષિ ॥

તમ્ ઇદ્ દોષા તમ્ ઉષસિ યવિષ્ઠમ્ અગ્નિમ્ અત્યં ન મર્જયન્ત નરઃ ।
નિશિશાના અતિથિમ્ અસ્ય યોનૌ દીદાય શોચિર્ આહુતસ્ય વૃષ્ણઃ ॥

સુસંદૃક્ તે સ્વનીક પ્રતીકં વિ યદ્ રુક્મો ન રોચસ ઉપાકે ।
દિવો ન તે તન્યતુર્ એતિ શુષ્મશ્ ચિત્રો ન સૂરઃ પ્રતિ ચક્ષિ ભાનુમ્ ॥

યથા વઃ સ્વાહાગ્નયે દાશેમ પરીળાભિર્ ઘૃતવદ્ભિશ્ ચ હવ્યૈઃ ।
તેભિર્ નો અગ્ને અમિતૈર્ મહોભિઃ શતમ્ પૂર્ભિર્ આયસીભિર્ નિ પાહિ ॥

યા વા તે સન્તિ દાશુષે અધૃષ્ટા ગિરો વા યાભિર્ નૃવતીર્ ઉરુષ્યાઃ ।
તાભિર્ નઃ સૂનો સહસો નિ પાહિ સ્મત્ સૂરીઞ્ જરિતૄઞ્ જાતવેદઃ ॥

નિર્ યત્ પૂતેવ સ્વધિતિઃ શુચિર્ ગાત્ સ્વયા કૃપા તન્વા3 રોચમાનઃ ।
આ યો માત્રોર્ ઉશેન્યો જનિષ્ટ દેવયજ્યાય સુક્રતુઃ પાવકઃ ॥

એતા નો અગ્ને સૌભગા દિદીહ્ય્ અપિ ક્રતું સુચેતસં વતેમ ।
વિશ્વા સ્તોતૃભ્યો ગૃણતે ચ સન્તુ યૂયમ્ પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ ॥