ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.050

હુવે વો દેવીમ્ અદિતિં નમોભિર્ મૃળીકાય વરુણમ્ મિત્રમ્ અગ્નિમ્ ।
અભિક્ષદામ્ અર્યમણં સુશેવં ત્રાતૄન્ દેવાન્ સવિતારમ્ ભગં ચ ॥

સુજ્યોતિષઃ સૂર્ય દક્ષપિતૄન્ અનાગાસ્ત્વે સુમહો વીહિ દેવાન્ ।
દ્વિજન્માનો ય ઋતસાપઃ સત્યાઃ સ્વર્વન્તો યજતા અગ્નિજિહ્વાઃ ॥

ઉત દ્યાવાપૃથિવી ક્ષત્રમ્ ઉરુ બૃહદ્ રોદસી શરણં સુષુમ્ને ।
મહસ્ કરથો વરિવો યથા નો ઽસ્મે ક્ષયાય ધિષણે અનેહઃ ॥

આ નો રુદ્રસ્ય સૂનવો નમન્તામ્ અદ્યા હૂતાસો વસવો ઽધૃષ્ટાઃ ।
યદ્ ઈમ્ અર્ભે મહતિ વા હિતાસો બાધે મરુતો અહ્વામ દેવાન્ ॥

મિમ્યક્ષ યેષુ રોદસી નુ દેવી સિષક્તિ પૂષા અભ્યર્ધયજ્વા ।
શ્રુત્વા હવમ્ મરુતો યદ્ ધ યાથ ભૂમા રેજન્તે અધ્વનિ પ્રવિક્તે ॥

અભિ ત્યં વીરં ગિર્વણસમ્ અર્ચેન્દ્રમ્ બ્રહ્મણા જરિતર્ નવેન ।
શ્રવદ્ ઇદ્ ધવમ્ ઉપ ચ સ્તવાનો રાસદ્ વાજાઁ ઉપ મહો ગૃણાનઃ ॥

ઓમાનમ્ આપો માનુષીર્ અમૃક્તં ધાત તોકાય તનયાય શં યોઃ ।
યૂયં હિ ષ્ઠા ભિષજો માતૃતમા વિશ્વસ્ય સ્થાતુર્ જગતો જનિત્રીઃ ॥

આ નો દેવઃ સવિતા ત્રાયમાણો હિરણ્યપાણિર્ યજતો જગમ્યાત્ ।
યો દત્રવાઁ ઉષસો ન પ્રતીકં વ્યૂર્ણુતે દાશુષે વાર્યાણિ ॥

ઉત ત્વં સૂનો સહસો નો અદ્યા દેવાઁ અસ્મિન્ન્ અધ્વરે વવૃત્યાઃ ।
સ્યામ્ અહં તે સદમ્ ઇદ્ રાતૌ તવ સ્યામ્ અગ્ને ઽવસા સુવીરઃ ॥

ઉત ત્યા મે હવમ્ આ જગ્મ્યાતં નાસત્યા ધીભિર્ યુવમ્ અઙ્ગ વિપ્રા ।
અત્રિં ન મહસ્ તમસો ઽમુમુક્તં તૂર્વતં નરા દુરિતાદ્ અભીકે ॥

તે નો રાયો દ્યુમતો વાજવતો દાતારો ભૂત નૃવતઃ પુરુક્ષોઃ ।
દશસ્યન્તો દિવ્યાઃ પાર્થિવાસો ગોજાતા અપ્યા મૃળતા ચ દેવાઃ ॥

તે નો રુદ્રઃ સરસ્વતી સજોષા મીળ્હુષ્મન્તો વિષ્ણુર્ મૃળન્તુ વાયુઃ ।
ઋભુક્ષા વાજો દૈવ્યો વિધાતા પર્જન્યાવાતા પિપ્યતામ્ ઇષં નઃ ॥

ઉત સ્ય દેવઃ સવિતા ભગો નો ઽપાં નપાદ્ અવતુ દાનુ પપ્રિઃ ।
ત્વષ્ટા દેવેભિર્ જનિભિઃ સજોષા દ્યૌર્ દેવેભિઃ પૃથિવી સમુદ્રૈઃ ॥

ઉત નો ઽહિર્ બુધ્ન્યઃ શૃણોત્વ્ અજ એકપાત્ પૃથિવી સમુદ્રઃ ।
વિશ્વે દેવા ઋતાવૃધો હુવાનાઃ સ્તુતા મન્ત્રાઃ કવિશસ્તા અવન્તુ ॥

એવા નપાતો મમ તસ્ય ધીભિર્ ભરદ્વાજા અભ્ય્ અર્ચન્ત્ય્ અર્કૈઃ ।
ગ્ના હુતાસો વસવો ઽધૃષ્ટા વિશ્વે સ્તુતાસો ભૂતા યજત્રાઃ ॥