ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.032

અપૂર્વ્યા પુરુતમાન્ય્ અસ્મૈ મહે વીરાય તવસે તુરાય ।
વિરપ્શિને વજ્રિણે શંતમાનિ વચાંસ્ય્ આસા સ્થવિરાય તક્ષમ્ ॥

સ માતરા સૂર્યેણા કવીનામ્ અવાસયદ્ રુજદ્ અદ્રિં ગૃણાનઃ ।
સ્વાધીભિર્ ઋક્વભિર્ વાવશાન ઉદ્ ઉસ્રિયાણામ્ અસૃજન્ નિદાનમ્ ॥

સ વહ્નિભિર્ ઋક્વભિર્ ગોષુ શશ્વન્ મિતજ્ઞુભિઃ પુરુકૃત્વા જિગાય ।
પુરઃ પુરોહા સખિભિઃ સખીયન્ દૃળ્હા રુરોજ કવિભિઃ કવિઃ સન્ ॥

સ નીવ્યાભિર્ જરિતારમ્ અચ્છા મહો વાજેભિર્ મહદ્ભિશ્ ચ શુષ્મૈઃ ।
પુરુવીરાભિર્ વૃષભ ક્ષિતીનામ્ આ ગિર્વણઃ સુવિતાય પ્ર યાહિ ॥

સ સર્ગેણ શવસા તક્તો અત્યૈર્ અપ ઇન્દ્રો દક્ષિણતસ્ તુરાષાટ્ ।
ઇત્થા સૃજાના અનપાવૃદ્ અર્થં દિવે-દિવે વિવિષુર્ અપ્રમૃષ્યમ્ ॥