ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.029

ઇન્દ્રં વો નરઃ સખ્યાય સેપુર્ મહો યન્તઃ સુમતયે ચકાનાઃ ।
મહો હિ દાતા વજ્રહસ્તો અસ્તિ મહામ્ ઉ રણ્વમ્ અવસે યજધ્વમ્ ॥

આ યસ્મિન્ હસ્તે નર્યા મિમિક્ષુર્ આ રથે હિરણ્યયે રથેષ્ઠાઃ ।
આ રશ્મયો ગભસ્ત્યોઃ સ્થૂરયોર્ આધ્વન્ન્ અશ્વાસો વૃષણો યુજાનાઃ ॥

શ્રિયે તે પાદા દુવ આ મિમિક્ષુર્ ધૃષ્ણુર્ વજ્રી શવસા દક્ષિણાવાન્ ।
વસાનો અત્કં સુરભિં દૃશે કં સ્વ1ર્ ણ નૃતવ્ ઇષિરો બભૂથ ॥

સ સોમ આમિશ્લતમઃ સુતો ભૂદ્ યસ્મિન્ પક્તિઃ પચ્યતે સન્તિ ધાનાઃ ।
ઇન્દ્રં નરઃ સ્તુવન્તો બ્રહ્મકારા ઉક્થા શંસન્તો દેવવાતતમાઃ ॥

ન તે અન્તઃ શવસો ધાય્ય્ અસ્ય વિ તુ બાબધે રોદસી મહિત્વા ।
આ તા સૂરિઃ પૃણતિ તૂતુજાનો યૂથેવાપ્સુ સમીજમાન ઊતી ॥

એવેદ્ ઇન્દ્રઃ સુહવ ઋષ્વો અસ્તૂતી અનૂતી હિરિશિપ્રઃ સત્વા ।
એવા હિ જાતો અસમાત્યોજાઃ પુરૂ ચ વૃત્રા હનતિ નિ દસ્યૂન્ ॥