ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.030

ભૂય ઇદ્ વાવૃધે વીર્યાયઁ એકો અજુર્યો દયતે વસૂનિ ।
પ્ર રિરિચે દિવ ઇન્દ્રઃ પૃથિવ્યા અર્ધમ્ ઇદ્ અસ્ય પ્રતિ રોદસી ઉભે ॥

અધા મન્યે બૃહદ્ અસુર્યમ્ અસ્ય યાનિ દાધાર નકિર્ આ મિનાતિ ।
દિવે-દિવે સૂર્યો દર્શતો ભૂદ્ વિ સદ્માન્ય્ ઉર્વિયા સુક્રતુર્ ધાત્ ॥

અદ્યા ચિન્ નૂ ચિત્ તદ્ અપો નદીનાં યદ્ આભ્યો અરદો ગાતુમ્ ઇન્દ્ર ।
નિ પર્વતા અદ્મસદો ન સેદુસ્ ત્વયા દૃળ્હાનિ સુક્રતો રજાંસિ ॥

સત્યમ્ ઇત્ તન્ ન ત્વાવાઁ અન્યો અસ્તીન્દ્ર દેવો ન મર્ત્યો જ્યાયાન્ ।
અહન્ન્ અહિમ્ પરિશયાનમ્ અર્ણો ઽવાસૃજો અપો અચ્છા સમુદ્રમ્ ॥

ત્વમ્ અપો વિ દુરો વિષૂચીર્ ઇન્દ્ર દૃળ્હમ્ અરુજઃ પર્વતસ્ય ।
રાજાભવો જગતશ્ ચર્ષણીનાં સાકં સૂર્યં જનયન્ દ્યામ્ ઉષાસમ્ ॥