ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.027

કિમ્ અસ્ય મદે કિમ્ વ્ અસ્ય પીતાવ્ ઇન્દ્રઃ કિમ્ અસ્ય સખ્યે ચકાર ।
રણા વા યે નિષદિ કિં તે અસ્ય પુરા વિવિદ્રે કિમ્ ઉ નૂતનાસઃ ॥

સદ્ અસ્ય મદે સદ્ વ્ અસ્ય પીતાવ્ ઇન્દ્રઃ સદ્ અસ્ય સખ્યે ચકાર ।
રણા વા યે નિષદિ સત્ તે અસ્ય પુરા વિવિદ્રે સદ્ ઉ નૂતનાસઃ ॥

નહિ નુ તે મહિમનઃ સમસ્ય ન મઘવન્ મઘવત્ત્વસ્ય વિદ્મ ।
ન રાધસો-રાધસો નૂતનસ્યેન્દ્ર નકિર્ દદૃશ ઇન્દ્રિયં તે ॥

એતત્ ત્યત્ ત ઇન્દ્રિયમ્ અચેતિ યેનાવધીર્ વરશિખસ્ય શેષઃ ।
વજ્રસ્ય યત્ તે નિહતસ્ય શુષ્માત્ સ્વનાચ્ ચિદ્ ઇન્દ્ર પરમો દદાર ॥

વધીદ્ ઇન્દ્રો વરશિખસ્ય શેષો ઽભ્યાવર્તિને ચાયમાનાય શિક્ષન્ ।
વૃચીવતો યદ્ ધરિયૂપીયાયાં હન્ પૂર્વે અર્ધે ભિયસાપરો દર્ત્ ॥

ત્રિંશચ્છતં વર્મિણ ઇન્દ્ર સાકં યવ્યાવત્યામ્ પુરુહૂત શ્રવસ્યા ।
વૃચીવન્તઃ શરવે પત્યમાનાઃ પાત્રા ભિન્દાના ન્યર્થાન્ય્ આયન્ ॥

યસ્ય ગાવાવ્ અરુષા સૂયવસ્યૂ અન્તર્ ઊ ષુ ચરતો રેરિહાણા ।
સ સૃઞ્જયાય તુર્વશમ્ પરાદાદ્ વૃચીવતો દૈવવાતાય શિક્ષન્ ॥

દ્વયાઁ અગ્ને રથિનો વિંશતિં ગા વધૂમતો મઘવા મહ્યં સમ્રાટ્ ।
અભ્યાવર્તી ચાયમાનો દદાતિ દૂણાશેયં દક્ષિણા પાર્થવાનામ્ ॥