ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.019

મહાઁ ઇન્દ્રો નૃવદ્ આ ચર્ષણિપ્રા ઉત દ્વિબર્હા અમિનઃ સહોભિઃ ।
અસ્મદ્ર્યગ્ વાવૃધે વીર્યાયોરુઃ પૃથુઃ સુકૃતઃ કર્તૃભિર્ ભૂત્ ॥

ઇન્દ્રમ્ એવ ધિષણા સાતયે ધાદ્ બૃહન્તમ્ ઋષ્વમ્ અજરં યુવાનમ્ ।
અષાળ્હેન શવસા શૂશુવાંસં સદ્યશ્ ચિદ્ યો વાવૃધે અસામિ ॥

પૃથૂ કરસ્ના બહુલા ગભસ્તી અસ્મદ્ર્ય1ક્ સમ્ મિમીહિ શ્રવાંસિ ।
યૂથેવ પશ્વઃ પશુપા દમૂના અસ્માઁ ઇન્દ્રાભ્ય્ આ વવૃત્સ્વાજૌ ॥

તં વ ઇન્દ્રં ચતિનમ્ અસ્ય શાકૈર્ ઇહ નૂનં વાજયન્તો હુવેમ ।
યથા ચિત્ પૂર્વે જરિતાર આસુર્ અનેદ્યા અનવદ્યા અરિષ્ટાઃ ॥

ધૃતવ્રતો ધનદાઃ સોમવૃદ્ધઃ સ હિ વામસ્ય વસુનઃ પુરુક્ષુઃ ।
સં જગ્મિરે પથ્યા3 રાયો અસ્મિન્ સમુદ્રે ન સિન્ધવો યાદમાનાઃ ॥

શવિષ્ઠં ન આ ભર શૂર શવ ઓજિષ્ઠમ્ ઓજો અભિભૂત ઉગ્રમ્ ।
વિશ્વા દ્યુમ્ના વૃષ્ણ્યા માનુષાણામ્ અસ્મભ્યં દા હરિવો માદયધ્યૈ ॥

યસ્ તે મદઃ પૃતનાષાળ્ અમૃધ્ર ઇન્દ્ર તં ન આ ભર શૂશુવાંસમ્ ।
યેન તોકસ્ય તનયસ્ય સાતૌ મંસીમહિ જિગીવાંસસ્ ત્વોતાઃ ॥

આ નો ભર વૃષણં શુષ્મમ્ ઇન્દ્ર ધનસ્પૃતં શૂશુવાંસં સુદક્ષમ્ ।
યેન વંસામ પૃતનાસુ શત્રૂન્ તવોતિભિર્ ઉત જામીઁર્ અજામીન્ ॥

આ તે શુષ્મો વૃષભ એતુ પશ્ચાદ્ ઓત્તરાદ્ અધરાદ્ આ પુરસ્તાત્ ।
આ વિશ્વતો અભિ સમ્ એત્વ્ અર્વાઙ્ ઇન્દ્ર દ્યુમ્નં સ્વર્વદ્ ધેહ્ય્ અસ્મે ॥

નૃવત્ ત ઇન્દ્ર નૃતમાભિર્ ઊતી વંસીમહિ વામં શ્રોમતેભિઃ ।
ઈક્ષે હિ વસ્વ ઉભયસ્ય રાજન્ ધા રત્નમ્ મહિ સ્થૂરમ્ બૃહન્તમ્ ॥

મરુત્વન્તં વૃષભં વાવૃધાનમ્ અકવારિં દિવ્યં શાસમ્ ઇન્દ્રમ્ ।
વિશ્વાસાહમ્ અવસે નૂતનાયોગ્રં સહોદામ્ ઇહ તં હુવેમ ॥

જનં વજ્રિન્ મહિ ચિન્ મન્યમાનમ્ એભ્યો નૃભ્યો રન્ધયા યેષ્વ્ અસ્મિ ।
અધા હિ ત્વા પૃથિવ્યાં શૂરસાતૌ હવામહે તનયે ગોષ્વ્ અપ્સુ ॥

વયં ત એભિઃ પુરુહૂત સખ્યૈઃ શત્રોઃ-શત્રોર્ ઉત્તર ઇત્ સ્યામ ।
ઘ્નન્તો વૃત્રાણ્ય્ ઉભયાનિ શૂર રાયા મદેમ બૃહતા ત્વોતાઃ ॥