ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.020

દ્યૌર્ ન ય ઇન્દ્રાભિ ભૂમાર્યસ્ તસ્થૌ રયિઃ શવસા પૃત્સુ જનાન્ ।
તં નઃ સહસ્રભરમ્ ઉર્વરાસાં દદ્ધિ સૂનો સહસો વૃત્રતુરમ્ ॥

દિવો ન તુભ્યમ્ અન્વ્ ઇન્દ્ર સત્રાસુર્યં દેવેભિર્ ધાયિ વિશ્વમ્ ।
અહિં યદ્ વૃત્રમ્ અપો વવ્રિવાંસં હન્ન્ ઋજીષિન્ વિષ્ણુના સચાનઃ ॥

તૂર્વન્ન્ ઓજીયાન્ તવસસ્ તવીયાન્ કૃતબ્રહ્મેન્દ્રો વૃદ્ધમહાઃ ।
રાજાભવન્ મધુનઃ સોમ્યસ્ય વિશ્વાસાં યત્ પુરાં દર્ત્નુમ્ આવત્ ॥

શતૈર્ અપદ્રન્ પણય ઇન્દ્રાત્ર દશોણયે કવયે ઽર્કસાતૌ ।
વધૈઃ શુષ્ણસ્યાશુષસ્ય માયાઃ પિત્વો નારિરેચીત્ કિં ચન પ્ર ॥

મહો દ્રુહો અપ વિશ્વાયુ ધાયિ વજ્રસ્ય યત્ પતને પાદિ શુષ્ણઃ ।
ઉરુ ષ સરથં સારથયે કર્ ઇન્દ્રઃ કુત્સાય સૂર્યસ્ય સાતૌ ॥

પ્ર શ્યેનો ન મદિરમ્ અંશુમ્ અસ્મૈ શિરો દાસસ્ય નમુચેર્ મથાયન્ ।
પ્રાવન્ નમીં સાપ્યં સસન્તમ્ પૃણગ્ રાયા સમ્ ઇષા સં સ્વસ્તિ ॥

વિ પિપ્રોર્ અહિમાયસ્ય દૃળ્હાઃ પુરો વજ્રિઞ્ છવસા ન દર્દઃ ।
સુદામન્ તદ્ રેક્ણો અપ્રમૃષ્યમ્ ઋજિશ્વને દાત્રં દાશુષે દાઃ ॥

સ વેતસું દશમાયં દશોણિં તૂતુજિમ્ ઇન્દ્રઃ સ્વભિષ્ટિસુમ્નઃ ।
આ તુગ્રં શશ્વદ્ ઇભં દ્યોતનાય માતુર્ ન સીમ્ ઉપ સૃજા ઇયધ્યૈ ॥

સ ઈં સ્પૃધો વનતે અપ્રતીતો બિભ્રદ્ વજ્રં વૃત્રહણં ગભસ્તૌ ।
તિષ્ઠદ્ ધરી અધ્ય્ અસ્તેવ ગર્તે વચોયુજા વહત ઇન્દ્રમ્ ઋષ્વમ્ ॥

સનેમ તે ઽવસા નવ્ય ઇન્દ્ર પ્ર પૂરવઃ સ્તવન્ત એના યજ્ઞૈઃ ।
સપ્ત યત્ પુરઃ શર્મ શારદીર્ દર્દ્ ધન્ દાસીઃ પુરુકુત્સાય શિક્ષન્ ॥

ત્વં વૃધ ઇન્દ્ર પૂર્વ્યો ભૂર્ વરિવસ્યન્ન્ ઉશને કાવ્યાય ।
પરા નવવાસ્ત્વમ્ અનુદેયમ્ મહે પિત્રે દદાથ સ્વં નપાતમ્ ॥

ત્વં ધુનિર્ ઇન્દ્ર ધુનિમતીર્ ઋણોર્ અપઃ સીરા ન સ્રવન્તીઃ ।
પ્ર યત્ સમુદ્રમ્ અતિ શૂર પર્ષિ પારયા તુર્વશં યદું સ્વસ્તિ ॥

તવ હ ત્યદ્ ઇન્દ્ર વિશ્વમ્ આજૌ સસ્તો ધુનીચુમુરી યા હ સિષ્વપ્ ।
દીદયદ્ ઇત્ તુભ્યં સોમેભિઃ સુન્વન્ દભીતિર્ ઇધ્મભૃતિઃ પક્થ્ય્ અ1ર્કૈઃ ॥