ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.009

અહશ્ ચ કૃષ્ણમ્ અહર્ અર્જુનં ચ વિ વર્તેતે રજસી વેદ્યાભિઃ ।
વૈશ્વાનરો જાયમાનો ન રાજાવાતિરજ્ જ્યોતિષાગ્નિસ્ તમાંસિ ॥

નાહં તન્તું ન વિ જાનામ્ય્ ઓતું ન યં વયન્તિ સમરે ઽતમાનાઃ ।
કસ્ય સ્વિત્ પુત્ર ઇહ વક્ત્વાનિ પરો વદાત્ય્ અવરેણ પિત્રા ॥

સ ઇત્ તન્તું સ વિ જાનાત્ય્ ઓતું સ વક્ત્વાન્ય્ ઋતુથા વદાતિ ।
ય ઈં ચિકેતદ્ અમૃતસ્ય ગોપા અવશ્ ચરન્ પરો અન્યેન પશ્યન્ ॥

અયં હોતા પ્રથમઃ પશ્યતેમમ્ ઇદં જ્યોતિર્ અમૃતમ્ મર્ત્યેષુ ।
અયં સ જજ્ઞે ધ્રુવ આ નિષત્તો ઽમર્ત્યસ્ તન્વા3 વર્ધમાનઃ ॥

ધ્રુવં જ્યોતિર્ નિહિતં દૃશયે કમ્ મનો જવિષ્ઠમ્ પતયત્સ્વ્ અન્તઃ ।
વિશ્વે દેવાઃ સમનસઃ સકેતા એકં ક્રતુમ્ અભિ વિ યન્તિ સાધુ ॥

વિ મે કર્ણા પતયતો વિ ચક્ષુર્ વી3દં જ્યોતિર્ હૃદય આહિતં યત્ ।
વિ મે મનશ્ ચરતિ દૂરઆધીઃ કિં સ્વિદ્ વક્ષ્યામિ કિમ્ ઉ નૂ મનિષ્યે ॥

વિશ્વે દેવા અનમસ્યન્ ભિયાનાસ્ ત્વામ્ અગ્ને તમસિ તસ્થિવાંસમ્ ।
વૈશ્વાનરો ઽવતૂતયે નો ઽમર્ત્યો ઽવતૂતયે નઃ ॥