ઋગ્વેદ · અધ્યાય 6.010

પુરો વો મન્દ્રં દિવ્યં સુવૃક્તિમ્ પ્રયતિ યજ્ઞે અગ્નિમ્ અધ્વરે દધિધ્વમ્ ।
પુર ઉક્થેભિઃ સ હિ નો વિભાવા સ્વધ્વરા કરતિ જાતવેદાઃ ॥

તમ્ ઉ દ્યુમઃ પુર્વણીક હોતર્ અગ્ને અગ્નિભિર્ મનુષ ઇધાનઃ ।
સ્તોમં યમ્ અસ્મૈ મમતેવ શૂષં ઘૃતં ન શુચિ મતયઃ પવન્તે ॥

પીપાય સ શ્રવસા મર્ત્યેષુ યો અગ્નયે દદાશ વિપ્ર ઉક્થૈઃ ।
ચિત્રાભિસ્ તમ્ ઊતિભિશ્ ચિત્રશોચિર્ વ્રજસ્ય સાતા ગોમતો દધાતિ ॥

આ યઃ પપ્રૌ જાયમાન ઉર્વી દૂરેદૃશા ભાસા કૃષ્ણાધ્વા ।
અધ બહુ ચિત્ તમ ઊર્મ્યાયાસ્ તિરઃ શોચિષા દદૃશે પાવકઃ ॥

નૂ નશ્ ચિત્રમ્ પુરુવાજાભિર્ ઊતી અગ્ને રયિમ્ મઘવદ્ભ્યશ્ ચ ધેહિ ।
યે રાધસા શ્રવસા ચાત્ય્ અન્યાન્ સુવીર્યેભિશ્ ચાભિ સન્તિ જનાન્ ॥

ઇમં યજ્ઞં ચનો ધા અગ્ન ઉશન્ યં ત આસાનો જુહુતે હવિષ્માન્ ।
ભરદ્વાજેષુ દધિષે સુવૃક્તિમ્ અવીર્ વાજસ્ય ગધ્યસ્ય સાતૌ ॥

વિ દ્વેષાંસીનુહિ વર્ધયેળામ્ મદેમ શતહિમાઃ સુવીરાઃ ॥