ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.082

તત્ સવિતુર્ વૃણીમહે વયં દેવસ્ય ભોજનમ્ ।
શ્રેષ્ઠં સર્વધાતમં તુરમ્ ભગસ્ય ધીમહિ ॥

અસ્ય હિ સ્વયશસ્તરં સવિતુઃ કચ્ ચન પ્રિયમ્ ।
ન મિનન્તિ સ્વરાજ્યમ્ ॥

સ હિ રત્નાનિ દાશુષે સુવાતિ સવિતા ભગઃ ।
તમ્ ભાગં ચિત્રમ્ ઈમહે ॥

અદ્યા નો દેવ સવિતઃ પ્રજાવત્ સાવીઃ સૌભગમ્ ।
પરા દુષ્ષ્વપ્ન્યં સુવ ॥

વિશ્વાનિ દેવ સવિતર્ દુરિતાનિ પરા સુવ ।
યદ્ ભદ્રં તન્ ન આ સુવ ॥

અનાગસો અદિતયે દેવસ્ય સવિતુઃ સવે ।
વિશ્વા વામાનિ ધીમહિ ॥

આ વિશ્વદેવં સત્પતિં સૂક્તૈર્ અદ્યા વૃણીમહે ।
સત્યસવં સવિતારમ્ ॥

ય ઇમે ઉભે અહની પુર એત્ય્ અપ્રયુચ્છન્ ।
સ્વાધીર્ દેવઃ સવિતા ॥

ય ઇમા વિશ્વા જાતાન્ય્ આશ્રાવયતિ શ્લોકેન ।
પ્ર ચ સુવાતિ સવિતા ॥